Θα παω κι ας μου βγει και σε κακο...

53 ημέρες

2012-01-04T14:45:00.000+02:00

Ξεκίνησα με λίγα εφόδια: λίγα χρήματα, το πτυχίο μου, λίγα ρούχα, το ταίρι μου και την αγάπη μας, την στήριξη των δικών μου, τον Μικρό Πρίγκιπα, το Χαμόγελο της Τζοκόντα κι ένα εικόνισμα.

Λίγες μέρες πριν φύγω, θα έκανε η μαμά μου μια επέμβαση και υπολόγιζα ότι μέχρι να φύγω θα έχει γυρίσει στο σπίτι. Δυστυχώς η επέμβαση αναβαλλόταν συνεχώς και πραγματοποιήθηκε τελικά 3 μέρες πριν φύγω. Αποχαιρέτησα τη μαμά μου στο κρεββάτι του νοσοκομείου, χωρίς πολλά πολλά και ευτυχώς ήδη είχε πάρει τα πάνω της από την ταλαιπωρία της επέμβασης.

Μόλις αποχαιρετίσαμε τους δικούς μας στο αεροδρόμιο και περπατούσαμε με τον Στέλιο στο διάδρομο που θα μας οδηγούσε στην πτήση μας, ένιωσα ένα τεράστιο σφίξιμο, ένα κενό, και το πολύ δυνατό αίσθημα ότι τώρα είμαστε οι δυο μας. Μετά από μια πολύ καλή πτήση, ακολούθησε λίγη ταλαιπωρία μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι που είχαμε νοικιάσει, διότι οι αποσκευές ήταν ασήκωτες, η κούραση άρχισε να με καταβάλει και όσο να 'ναι έκανε και λίγο κρύο.

Η πρώτες εντυπώσεις ήταν ανάμεικτες. Έβλεπα ομορφιά από τα παράθυρα του τρένου που με μετέφερε στο Ρότερνταμ, ένιωθα μόνη σε ολόκληρο τον κόσμο όταν κατά τις 7 το απόγευμα βγήκαμε να φάμε κάτι και δεν έβλεπες άνθρωπο τριγύρω. Το σπίτι ήθελε πολύ καθάρισμα και έτσι οι 2 πρώτες μέρες περάσανε με χλωρίνη και σφουγγάρια. Το κυνήγι για την ανεύρεση εργασίας ξεκίνησε εντατικά, και μην ξεχνάμε τα βιογραφικά που στέλναμε ήδη από την Ελλάδα, τουλάχιστον ένα μήνα πριν.

Σχεδόν δύο μήνες εδώ. Ο Στέλιος έχει ήδη μια δουλειά που είναι ακριβώς αυτό που ζητούσε, που τον γεμίζει και τον κάνει να αισθάνεται δημιουργικός και χρήσιμος. Βέβαια δεν μπορούν να πηγαίνουν όλα τέλεια πάντα... Αφού είδαμε ότι παραμένουμε εδώ, ψάξαμε για ένα σπίτι που θα μπορέσουμε να μείνουμε μόνιμα. Αυτό που είχαμε νοικιάσει στην αρχή ήταν προσωρινό. Να μην τα πολυλογώ, πέσαμε σε απατεώνες που προσπαθούν να γλιτώσουν την εφορία, με αποτέλεσμα να ψάχνουμε ξανά για σπίτι. Αλλά δε βαριέσαι, τα προβλήματα είναι για να λύνονται.

Η ζωή εδώ είναι διαφορετική από ότι ξέρουμε. Η δραστηριότητα συμβαίνει με το φως της ημέρας. Μετά τις 5-6 το απόγευμα τα καταστήματα και οι υπηρεσίες κλείνουν. Ο κόσμος γυρίζει στο σπίτι του και δεν κυκλοφορεί ψυχή. Τα καταστήματα είναι μόνο ένα απόγευμα την εβδομάδα ανοιχτά και μερικά ανοίγουν και λίγες ώρες την Κυριακή. Ακόμα και τα εστιατόρια κλείνουν κατά τις 10 και μίση το βράδυ. Για έναν Έλληνα φαίνεται τραγικό, αλλά πιστέψτε με, το να ζεις τη μέρα είναι καλύτερο. Τα σουπερμάρκετ είναι πολύ πιο φθηνά από την Ελλάδα και οι μισθοί πολύ πιο υψηλοί. Υπάρχει μια αξιοκρατία που τη βλέπεις παντού. Οι υπηρεσίες λειτουργούν άψογα και οργανωμένα. Ίσως τελικά αυτό να είναι το αυτονόητο και απλά εμείς ζούμε στη χώρα του παραλόγου. Σε μια πόλη όπως το Ρότερνταμ, όπου ζουν όλες οι φυλές της γης, ο ρατσισμός είναι ανύπαρκτος. Ολλανδοί, αφρικανοί, κινέζοι, ινδοί, μουσουλμάνοι, χριστιανοί, άθεοι, άτομα με ειδικές ανάγκες (πάρα πολλοί κυκλοφορούν με αμαξίδιο) όλοι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Ίσως να υπάρχει μια μικρή δυσκολία για όσους δε μιλούν τη γλώσσα, πράγμα που το βρίσκω λογικό. Δεν υπάρχουν ζητιάνοι, ούτε πλανόδιοι μικροπωλητές. Δεν ξέρω τι κάνουν οι φτωχοί αυτού του τόπου, αλλά στο δρόμο δεν τους βλέπεις.

Για μένα, για το επάγγελμά μου είναι δύσκολα τα πράγματα και εδώ. Οι θέσεις λίγες, οι υποψήφιοι πολλοί, αλλά δεν το βάζω κάτω. Στην Ελλάδα δεν έστελνα ούτε ένα βιογραφικό για θέση γραφίστα. Εδώ τουλάχιστον στέλνω αυτά τα λίγα και περιμένω και απάντηση τις επόμενες 10 μέρες από μια συνέντευξη που πήγα. Κάθε φορά που αγχώνομαι για το θέμα της δουλειάς, σκέφτομαι "στην Ελλάδα τι θα έκανες τώρα;" και η απάντηση που δίνω με γεμίζει πείσμα και αισιοδοξία. Όχι δε μετανιώνω που άφησα τη χώρα μου. Για έναν άνθρωπο δραστήριο, που διψά να δημιουργεί και να ζει, η Ελλάδα είναι πλέον αφιλόξενη χώρα. Είχα αρχίσει να αισθάνομαι τεμπέλα στην Ελλάδα κι ας μην ήμουν, αισθανόμουν να βουλιάζω μέσα σε ένα πηγάδι που με εγκλώβιζε στο σπίτι των γονιών μου, σε μια ζωή που θα με ζούσαν οι γονείς μου ως τα 70 μου και τίποτα δε θα μπορούσα να δημιουργήσω.

Παίρνοντας την απόφαση να ζήσω σε άλλη χώρα, ήξερα ότι το τίμημα που θα πλήρωνα ακριβά, θα ήταν η νοσταλγία των αγαπημένων μου προσώπων. Η τεχνολογία βοηθάει όσο να 'ναι, μιλάμε και βλεπόμαστε καθημερινά με το internet και τις κάμερες. Αλλά εγώ δεν είχα ξαναφύγει ποτέ από το σπίτι μου. Μου έλειψε η αίσθηση του να είναι οι δικοί μου στο σπίτι. Απλά να είναι σαν φυσικές παρουσίες. Δεν είμαστε σαν οικογένεια από αυτούς που αγκαλιάζονται και φιλιούνται, αλλά τώρα που τους περιμένω να έρθουν εδώ για διακοπές, δε βλέπω την ώρα να χωθώ στις αγκαλιές τους και να κρατάω τα χέρια τους.

Όταν σε χωρίζει τόση απόσταση από καταστάσεις, γεγονότα, πρόσωπα και τόπους, όλα φαίνονται λίγο πιο λεία κι απλά. Εκτιμάς το κάθε συναίσθημα που έχεις νιώσει, όποια κι αν ήταν η κατάληξη. Οι δυσάρεστες σκέψεις και οι πίκρες που έχεις νιώσει χάνονται σε κάποιο από τα αμέτρητα κανάλια του τόπου αυτού. Κι ύστερα με 2-3 φράσεις βλέπεις ότι όποιο όμορφο συναίσθημα έχεις νιώσει, έχει πιάσει τόπο κι ίσως να έχει αφήσει ένα όμορφο αποτύπωμα. Έτσι απλά επιτρέπεις ξανά στις αναμνήσεις να σε πλημμυρίσουν και να ακουμπήσουν τη γλύκα τους πάνω σου.

Και πόσους ανθρώπους θα έπρεπε να ευχαριστήσω για την τόση συμπαράσταση όλον αυτό τον καιρό... Από πριν φύγω ακόμα, και όσο καιρό πέρασα εδώ έχοντας μπροστά μου μόνο ένα θολό αύριο και τώρα ακόμα που δίνουν το παρόν με μια καλημέρα και 2 κουβέντες. Σας ευχαριστώ όλους, για αυτά τα 2 λεπτά που αφιερώνετε για να μου στείλετε μια κουβέντα, που για μένα είναι πολύτιμη και την εκτιμώ αφάνταστα. Ευχαριστώ για κάθε ευχή και σκέψη που κάνετε για το καλό μου. Πολλοί δεν έχουν πρόσβαση σε αυτό το ιστολόγιο για να διαβάσουν τις ευχαριστίες μου, αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχω ευχαριστήσει τον καθένα χωριστά.

Κι ένα τελευταίο, το πιο σπουδαίο, είναι ότι ένιωσα με κάθε μου κύτταρο το παρακάτω τραγούδι.

Το πιο μεγάλο μου στήριγμα, σε κάθε στιγμή θλίψης και απογοήτευσης, η μεγαλύτερη πηγή αισιοδοξίας και δύναμης, η πιο ζεστή αγκαλιά και το πιο γλυκό κι αληθινό χαμόγελο είναι αυτό που βλέπω κάθε πρωί στο προσκεφάλι μου. Δε χρειάζεται τίποτα παραπάνω από τη βαθιά αγάπη για να νιώσει κανείς ευτυχισμένος, ασφαλής και ήρεμος. Χωρίς τη στήριξη και την υπομονή του Στέλιου δε θα τα κατάφερνα εδώ. Και είμαι τόσο περήφανη που κατάφερε να πάρει αυτή τη δουλειά και που πηγαίνει τόσο καλά. Σε ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.

υστερόγραφο: δεν πιστεύω στην τύχη

υγ1. Μου λείψανε και τα βιβλία μου και το διάβασμα πολύ.
υγ2. Η αλλαγή του χρόνου εδώ ήταν γεμάτη πυροτεχνήματα. Την παραμονή Πρωτοχρονιάς ρίχνανε όλη μέρα αυτά που κάνουν μόνο θόρυβο. Ήταν σαν να γινόταν πόλεμος. Με το που άλλαξε ο χρόνος αρχίσανε να ρίχνουν τα πολύχρωμα πυροτεχνήματα. Επί μία ώρα ρίχνανε ασταμάτητα, είχαν βγει όλοι στα πεζοδρόμια και πετούσαν πυροτεχνήματα. Ο καθένας είχε τεράστιες σακούλες γεμάτες και σταματήσανε μόνο όταν τους τελείωσαν όλα.
υγ3. Ελπίζω να τα έγραψα όλα :Ρ χαχαχα

Μικρές ευχές

2011-12-30T12:58:00.000+02:00

Εν όψη της αλλαγής του χρόνου θέλω να αφήσω ευχές για όλους.
Με το νέο έτος θα κάνω αναλυτική ανάρτηση με τις περιπέτειες του ξενιτεμένου!

Πρώτη ευχή... χρονιά σαν το 2011 να μην ξανάρθει.
Μακάρι μόνο καλύτερες και ευτυχέστερες.

Δεύτερη ευχή... υγεία σε όλους και αγάπη ακόμα περισσότερη.
Κανείς να μην είναι και μην αισθάνεται μόνος.

Τρίτη ευχή... Μεγάλη ψυχική δύναμη και μεγάλο κουράγιο.
Εύχομαι όλοι να βρίσκουμε κάτι που να μας χαρίζει χαμόγελο καθημερινά.

Κι αν δεν έχουμε λεφτά, τουλάχιστον έχουμε ο ένας τον άλλο.

Σας βάζω και φωτογραφίες από τα μοναδικά λουλούδια που είδα στους δρόμους του Rotterdam.

υγ. Αν αυτές τις μέρες σας περισσέψει μια μερίδα φαγητό, σκεφτείτε κάποιον γείτονα που ίσως πεινάει. Όλοι μας ξέρουμε κάποιον. Ας δώσουμε ζεστασιά σε όσους την έχουν ανάγκη.

Leiden

2011-12-01T16:41:00.000+02:00

Άλλη μια βόλτα σε μια πανέμορφη πόλη, παραμυθένια θα έλεγα. Υπάρχουν αναφορές για την πόλη από το 900μ.Χ. και είναι η γενέτειρα του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου Ρέμπραντ. Θα μπορούσα να φωτογραφίσω κάθε ένα κτίριο και κάθε κανάλι που διέσχισα. Και πάλι, λόγω του ότι πήγα για μια συνάντηση, δεν είχα χρόνο για ξεναγήσεις και τουρισμό, ωστόσο έβγαζα φωτογραφίες σε κάθε βήμα. Απολαύστε... και ζηλέψτε!

Gorinchem

2011-11-23T17:14:00.000+02:00

Την Τρίτη το πρωί επισκεφτήκαμε μια μικρή πόλη που λέγεται Gorinchem. Μένουν εκεί αρκετοί Έλληνες. Ήδη έχουν βάλει τα χριστουγεννιάτικα φώτα στους δρόμους (δυστυχώς στις φωτογραφίες δε φαίνονται καλά). Εδώ γιορτάζουν τον Άγιο Νικόλαο (Santa Clause) στον ίδιο βαθμό που γιορτάζουν και τα Χριστούγεννα. Η πόλη μου θύμισε λιγάκι την παλιά πόλη του Ναυπλίου, ειδικά όταν φτάσαμε στην μεγάλη κεντρική πλατεία, που ένιωσα σαν να είμαι στην πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου. Οι φωτογραφίες είναι λίγες. Λόγω ενός ραντεβού που είχαμε εκεί δεν έμεινε χρόνος για πιο μεγάλη βόλτα.

Εδώ είναι η στάση του τραμ στη γειτονιά που μένουμε.

Από εδώ και κάτω είναι φωτογραφίες από το Gorinchem.

Μένω σε κάποια γειτονιά

2011-11-21T15:32:00.000+02:00

Σε αυτή την οδό με τα δυόροφα σπίτια...

Σε αυτή την ήσυχη γειτονιά με το ποτάμι και το πάρκο στα 100 μέτρα...

Στα 10 λεπτά από το πραγματικά τεράστιο Zuiderpark...

... ξεκινάει ένα όνειρο, που όση αγωνία κι αν περιλαμβάνει, εμείς θα το κάνουμε πραγματικότητα.

Καταγραφή

2011-10-24T01:25:00.001+03:00

Η Κυριακή μου ήταν πολύ πολύ γεμάτη μέρα. Είχα ήδη ξενυχτήσει ως τις 4 δουλεύοντας στον υπολογιστή και έπρεπε να ξυπνήσω πολύ νωρίς για να συναντήσω τους συνεργάτες μου. Με τα πολλά γύρισα μεσημέρι στο σπίτι. Κανονικά θα έπρεπε να στρωθώ κατ' ευθείαν στη δουλειά. Αλλά το σπίτι ήταν ένα πανδαιμόνιο. Δεν μπορούσα να δουλέψω έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι πρέπει να βάλω και σκούπα, και να βάλω και τα πιάτα στο πλυντήριο, να κάνω κι ένα μπανάκι. Κι έπιασα να κάνω τις δουλειές του σπιτιού. Η μια φέρνει την άλλη. Για παράδειγμα έβαλα τα πιάτα στο πλυντήριο και σκέφτομαι να ετοιμάσω να φάω. Διαπιστώνω ότι για να ετοιμάσω φαγητό πρέπει πρώτα να πλύνω τη φριτέζα και τη μικρή κατσαρόλα και το σουρωτήρι, κάνε και μια καλή το νεροχύτη... μιας και είμαι στις χλωρίνες, δεν κάνω και το μπάνιο; Εντάξει με τα πολλά έφαγα και επιτέλους μπανιαρίστικα.

Εν τω μεταξύ μου είχαν στείλει μηνύματα 2 άτομα να βρεθούμε. Είχα ελπίσει ότι θα έχω παρέα το απόγευμα, να ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό. Όπως το φαντάζεστε μόνη μου έμεινα. Για να είμαι ειλικρινής, όταν είδα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθώ με κανέναν από τους 2, αναζήτησα παρέα. Εκεί που νωρίτερα ίσως να μην το έκανα. Είναι περίεργο το τι γεννάει το μυαλό εκεί που δεν του το 'χεις. Εεεε καλά... τι περιμένεις Κυριακή απόγευμα να βρεις άνθρωπο να μην έχει κανονίσει (ή να μην έχει αρρωστήσει!);

Έλιωσα λοιπόν όλη την υπόλοιπη Κυριακή μπροστά στην οθόνη, να ψάχνω την ιδέα που δεν ήρθε παρά μόνο μετά από ώρες. Πραγματικά λίγες φορές έχω νιώσει τόσο έντονη την ανάγκη να κάνω διάλογο, να επικοινωνήσω εδώ και τώρα. Ένα τηλεφώνημα που δέχτηκα ήταν ένας ανούσιος εικοσάλεπτος μονόλογος που ειλικρινά με έκανε και βαρέθηκα. Σκέφτηκα ακόμα να πάω ως το ψιλικατζίδικο ώστε να δω κόσμο, αλλά κρύωνα τόσο πολύ που δε μου έκανε καρδιά μα βγω έξω.

Κάτι τέτοιες στιγμές, που λες, εκτιμάω την παρουσία των γονιών μου. Αυτές τις μέρες βέβαια λείπουν, ο αδελφός μου στο σύμπαν του, το οποίο σπάνια παραλληλίζεται με το δικό μου. Με τους γονείς που λες είναι κάπως. Μπορεί να μη μιλάμε όλη την ώρα μέσα στο σπίτι, αλλά είναι οι σταθερές μου, η παρέα μου. Αν κουραστώ ή βαρεθώ θα σηκωθώ να ρίξω μια ματιά σε εκείνους. Αυτή την Κυριακή μου έλειψε ακόμα και η ανά πεντάλεπτο υπενθύμηση της μαμάς μου να δω ποια ρούχα μου θέλουν πλύσιμο. Σε άλλη περίπτωση ίσως και να με εκνεύριζε.

Παρ' όλο που δεν προχώρησε η δουλειά μου όπως ήθελα σήμερα, θα πέσω τώρα για ύπνο. Νύσταξα πολύ και έχει πιαστεί το κορμί μου. Ίσως αύριο να δω πολύ κόσμο. Αλλά ίσως αύριο να μην το έχω τόσο ανάγκη.

7

2011-10-18T02:49:00.000+03:00

Έτσι για να ξεσκάσουμε.

Με το βραβείο που κυκλοφορεί αυτόν τον καιρό
με τίμησαν η Roadartist, η Margo και το πεφταστέρι.

Πολλά, πολλά ευχαριστώ και μόνο που με σκεφτήκατε,
μιας και εγώ είμαι πάρα πολύ ασυνεπής με το blog μου.
Πού θα πάει ρε παιδιά; Θα στρώσουν τα πράγματα...

Και πρέπει να γράψω τα 7 δικά μου.
Νέα μου και παλιά μου θα γράψω,
όπως μου έρθουν στο μυαλό.

1. Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να δουλεύω ένα project που πρέπει να είναι έτοιμο την Πέμπτη το βράδυ, αλλά εγώ αποφάσισα ότι τώρα πρέπει να γράψω ανάρτηση.
2. Προσπαθώ να κάνω ένα μεγάλο βήμα που αν πετύχει θα αλλάξει όλη μου τη ζωή. Πεθαίνω από το άγχος μου, όλη την ώρα παρακαλάω να βγει κάτι θετικό και το παλεύω με νύχια και με δόντια. Κάντε μια ευχή κι εσείς για μένα σας παρακαλώ :)
3. Ένας λόγος που δεν γράφω στο blog αυτόν τον καιρό είναι τα πάρα πολλά προβλήματα που παρουσιάστηκαν και δεν θέλω να τα αναφέρω. Δεν έχω κάτι άλλο εκτός από δυσάρεστα νέα και αναποδιές οπότε επιλέγω να μην γράφω.
4. Νιώθω ότι κάποιοι άνθρωποι που δεν ξέρουν πολλά για μένα, με έχουν παρεξηγήσει σαν χαρακτήρα. Αυτό δε με ενοχλεί, σε όλους συμβαίνει. Αυτό που με ενοχλεί είναι όταν το εκφράζουν, χωρίς να σκεφτούν: τι να συμβαίνει άραγε εκεί πέρα;
5. Είμαι 5 χρόνια σχεδόν με τον σύντροφό μου. Είναι πλέον δυσβάσταχτο το να μένουμε σε ξεχωριστά σπίτια. Φυσικά η ελληνική πραγματικότητα φρόντισε δεόντως για αυτό. Σπουδάζεις, υπηρετείς την πατρίδα και η φυσική συνέχεια είναι να κάθεσαι στο σπίτι των γονιών και να βλέπεις τηλεόραση.
6. Κρυώνω απίστευτα αυτές τις μέρες. Κυρίως όμως κρυώνουν τα χέρια μου. Δουλεύω πολλές ώρες στον υπολογιστή για το project του αριθμού 1 και τα χέρια μου είναι μονίμως ξυλιασμένα.
7. Μέσα σε όλα αυτά, σκάλισα κάτι εξετάσεις αίματος κλπ κλπ και κατέληξα με αγωγή, που η χαρούμενη γιατρός μου είπε ότι θα ακολουθώ για 1-2-3 χρόνια!

8. Έχω ξεχάσει ανοιχτό το blog της Margo εδώ και ώρα. Το καλύτερο ραδιοφωνικό πρόγραμμα που θα μπορούσα να έχω. (Εεε δεν κολλούσε με τα παραπάνω και έπρεπε να το αναφέρω!)
9. Τώρα να κοιμηθώ ή να συνεχίσω τη δουλειά;
10. Πρέπει να καλέσω και άλλους μερικούς... moutro, karkinos, homemade, ξωτικό, καλημέρα και raindrops στα όπλα!
11. Πόσα ακόμα χρειάζονται να γράψω;
12. Χαιρετώ σας.

Στον ύπνο μου

2011-09-19T17:38:00.000+03:00

Μπλέκονται το συνειδητό με το υποσυνείδητο, ίσως και το ασυνείδητο.
Στα όνειρά μας ποιο λειτουργεί; Και η συνείδηση έχει κάποια σχέση με αυτά;

Τα όνειρα που βλέπω τα βράδια με ωθούν στις πράξεις της ημέρας.
Κόσμος αρκετός, κάτι μου ζητάει, κάτι του ζητάω.
Κι όταν ξυπνήσω λέω: "Να κάνω αυτό".
Κι είναι πάντα αυτό που με φέρνει πιο κοντά στα όνειρα της νύχτας.
Μα ποιος σου είπε ότι η πραγματικότητα μπορεί να μοιάσει στα όνειρα;
Μηδέν εις το πηλίκο.

Και να σου πω και κάτι;
Δεν είμαι ούτε καλή, ούτε κακιά, ούτε πονηρή, ούτε αθώα.
Οι πράξεις μου υποκινούνται από την άτακτη συνείδησή μου.
Αυτή είναι που ψάχνει αιωνίως την ησυχία της.

Κάποτε κάποιος μου είχε πει ότι νιώθω πολλά.
Μοιάζει να είναι η κατάρα που με καταδιώκει.
Ναι νιώθω πολλά, τα οποία δεν γίνεται να σβηστούν ανάλογα με τις ορέξεις του καθενός.
Δε γίνεται μετά να ξαναέρθουν ή να ξαναφύγουν.

Και είμαι τώρα στη φάση που όλα αυτά που μπορώ να νιώσω κοιμούνται βαθειά.
Δε με ενθουσιάζει τίποτα, δε με αγγίζει τίποτα.
Μόνο μια βαθειά στεναχώρια που με τρώει από μέσα.
Και δεν είναι ότι δε θέλω.
Αλλά μοιάζει τίποτα να μην είναι τόσο δυνατό κι αληθινό ώστε να τα καταφέρει.

Με καταλαβαίνεις; Μη μου πεις ναι. Απλά σκέψου αν με καταλαβαίνεις.

+

2011-09-06T00:47:00.000+03:00

Λίγη θετική ενέργεια παρακαλώ πολύ.
Ξέρετε πού να τη στείλετε;

Να σου πω;

2011-08-25T00:41:00.002+03:00

Μεγάλο ταξίδι θα κάνεις σε τρία τέρμινα.
Θα φοβάσαι.
Θα γελάς.
Θα γελάς.
Θα γελάς.
Θα γελάς.
Θα γελάς.
Θα γελάς.
Θα φοβάσαι.
Θα γελάς.
Θα γελάς.
Θα γελάς.
Θα γελάς

Το κατα-δικό μου παραμύθι

2011-07-29T16:16:00.000+03:00

Σπάνια οι άνθρωποι πιστεύουν στη μαγεία. Μα είναι κάποιες στιγμές μαγικές, τόσο μικρές και ουσιαστικές που σε κάνουν να πιστεύεις τουλάχιστον στα φωτεινά αστέρια, αυτά που πραγματοποιούν τις ευχές. Αν ήξερα ότι για να έχω το δικό μου παραμύθι έπρεπε απλά να εκφράσω την επιθυμία, θα το είχα κάνει από καιρό. Γιατί μέχρι να πω κίμινο, είχα μια ιστορία γραμμένη για εμένα, με πρωταγωνίστρια εμένα. Σε ευχαριστώ πολύ moutro. Μακάρι και μια δικιά σου ευχή να έβρισκε τόσο άμεσα το αστέρι της. Αντιγράφω ακριβώς...

Μην με ρωτήσετε γιατί αλλά θέλω να σας διηγηθώ ένα παραμύθι που το ζήτησε κάποιος...

"Ένα αυθόρμητο κοριτσάκι με χρυσές μπούκλες. Αυτό ήταν. Κι ας ντρεπόταν πάρα πολύ που οι περισσότεροι την αντιμετώπιζαν με καχυποψία και με αντίδραση. Το έβγαζε από μέσα της, η αδρεναλίνη ξεχείλιζε αστείρευτα από την καθημερινή της δίψα για ζωή. Ήξερε καλά τα όρια και τα παραβίαζε σε κάθε ευκαιρία ποντάροντας μονίμως σε μία ανώτερη δύναμη, που σαν ένα μαγικό χέρι την έσωζε από κάθε κακό.

Κι όταν ληστές ήρθαν να κλέψουν όλα τα παιδάκια, είδε στον ύπνο της μια νεράιδα με κατάμαυρα φτερά να της ψιθυρίζει για ένα δεντρόσπιτο που το έβλεπε μόνο το φεγγάρι. Και πήγε νυσταγμένη μόνο από περιέργεια και αντίκρισε ένα θέαμα μοναδικό. Οι μέλισσες μεταμορφώνονταν σε νεράιδες και μοιράζονταν μαζί της τα άνθη των λουλουδιών παραγεμισμένα με μέλι. Ξεκίνησε για ένα βράδυ κι έμεινε ένα χρόνο μαζί τους. Ένα καλοκαιρινό μεσημέρι που τη νανούριζαν τα τραγούδια από τα λουλούδια, φανερώθηκε στον ύπνο της μια γριούλα που τη ρωτούσε συνεχώς πού είναι αυτό το δεντρόσπιτο. Η μικρή Λένα ταράχτηκε πολύ και άρχισε να φωνάζει τις μέλισσες να επιτεθούν στη γριά. Κι έτσι κι έγινε, έβγαλε τόσες καντήλες που δεν μπορούσε να ανοίξει τα μάτια της παρά μόνο το στόμα της για να ξεστομίσει την κατάρα «Καλό από άντρα να μην βρεις πότε». Οι μέρες πέρασαν ήσυχα, μέχρι που μεγάλωσε και δεν χωρούσε πια, αποχαιρέτισε τις νύφες και γύρισε ξανά σπίτι της.

Κι όταν η μεγάλη φωτιά απειλούσε το χωριό, στα 13 της πια, στο δρόμο για να τη δει από κοντά, συνάντησε μια άγνωστη κοπέλα που είχε μάτια μαγικά, που λαμπυρίζανε στο καταμεσήμερο και της έπιασε το χέρι, την πήρε μαζί της σε ένα μέρος που δεν ήξερε πως υπάρχει. Μέσα στα απότομα νερά από έναν καταρράκτη είδε μια σπηλιά. Και κάθισαν εκεί για πολύ καιρό. Όλη μέρα έκαναν μπάνιο στα κρυστάλλινα νερά και έτρωγαν φρέσκα φρούτα που τα πρόσφερε απλόχερα η φύση, παρασέρνοντάς τα με την ορμή του νερού από τα χιλιάδες μποστάνια που πλημμύριζαν. Και πάλι βγήκε αλώβητη από τόση καταστροφή γιατί απλά και μόνο η ψυχή της ήταν αγνή σαν ένα φρέσκο άνθος της άνοιξης.

Μα και τώρα τόσα χρόνια μετά, ένα αγρίμι ήταν που δεν είχε ανάγκη από κανέναν. Μεγάλωσε μόνη της στην πόλη. Ένα κορίτσι που όσο άγριο φαινόταν τόσο ευκολόπιστο και απονήρευτο ήταν. Το μόνο που την έσωζε ήταν ο εγωισμός της και η περηφάνια της που δεν την άφηνε να παρασυρθεί σε τόσες αμαρτωλές ιστορίες που την περιτριγυρίζανε. Τα ίδια πράγματα ήταν όμως και αυτά που δεν την άφηναν να νιώσει αυτό που πραγματικά ήθελε. Την ανθρώπινη επαφή, την αγκαλιά, το χάδι, τον έρωτα, την προσμονή, τις πεταλούδες στο στομάχι, το απερίγραπτο μεθύσι της ερωτικής επαφής. Όσες φορές έκανε έρωτα ήταν απλά για να ικανοποιήσει τις ορμές της με άτομα που άλλες φορές δεν μπορούσαν να την αναγνωρίσουν από το ποτό ή ήταν διατεθειμένοι να παίξουν έναν άχαρο ρόλο. Μα την πραγματική χαρά της δεν την έβρισκε ποτέ. Τα λόγια της γριούλας σκίαζαν πάντοτε το φωτεινό πρόσωπό της και την έκαναν τόσο καχύποπτη και αντιδραστική που τραβούσε μόνο τα ρεμάλια επάνω της.

Ήταν λίγο μετά τα 30 της που αποφάσισε να επιστρέψει στο χωριό. Ένας αποτυχημένος γάμος και μία παραλίγο εγκυμοσύνη ήταν τα τελευταία χαστούκια της πόλης για εκείνη. Πίστεψε πως η ζωή αυτή δεν ήταν για εκείνη και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Ζωή σκληρή, όλη μέρα στο παρατημένο χωράφι της μητέρας της, περνούσε πολύ δύσκολα ακόμα και για τις καθημερινές ανάγκες της. Επέστρεφε αργά το βράδυ κατάκοπη και σωριαζόταν στο κρεβάτι μέχρι το επόμενο πρωί που θα ξεκινούσε από την αρχή. Και η κατάρα εκεί να γεμίζει με πόνο τα βράδια τα όνειρά της και οι νεράιδες που τόσα χρόνια την βοηθούσαν λίγο πριν φαίνονταν σαν μια μακρινή παραίσθηση που είχε σβήσει μαζί με την τύχη της.

Ένα βράδυ ξύπνησε από ένα θόρυβο. Κατέβηκε γρήγορα με το τσεκούρι στο χέρι να δει τι συμβαίνει. Ένας μεγάλος αετός ήταν κατάχαμα στην πόρτα της κρατώντας στα νύχια του τα λιγοστά φρούτα από το χωράφι της. Κι ενώ ο αρχικός της θυμός ήταν να τον αποτελειώσει εκφράζοντας την απόλυτη εκδίκηση, είδε τα βλέφαρά του να ανοιγοκλείνουν και διέκρινε τα καταγάλανα μάτια του. Χωρίς να το καλοσκεφτεί τον πήρε μέσα να τον φροντίσει. Κάθε μέρα του άλλαζε τις γάζες στην πληγή, τον τάιζε από τις λιγοστές προμήθειές της και του μίλαγε. Ώρες ατελείωτες του μιλούσε για τη ζωή της και όλα αυτά που δεν είχε ζήσει. Ήταν η μοναδική της παρέα εκεί και απίθανος συνομιλητής γιατί δεν μπορούσε ούτε να την κρίνει ούτε να την καταδικάσει για όλα όσα είχε κάνει μέχρι τώρα. Ένα βράδυ αποκοιμήθηκε στο τραπέζι δίπλα στον αετό και είδε ένα πολύ παράξενο όνειρο.

Η γριούλα των παιδικών της χρόνων ήρθε ξανά κρατώντας ένα κλουβί και της πήρε τον αετό. Πετάχτηκε μέσα στον ύπνο της τρομαγμένη και κοίταξε το πουλί που και αυτό πετάχτηκε από τον τρόμο του όταν την είδε αλαφιασμένη να σηκώνεται από την καρέκλα και να του ρίχνει κάτι κατάμαυρες ματιές. Πήγε και ξάπλωσε στο δωμάτιό της. Κι όταν το πρωί ξαναπήγε στο σαλόνι αντίκρισε το απόλυτο κενό. Ο αετός δεν ήταν εκεί, είχε σπάσει το παράθυρο κι είχε φύγει.

Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που θα λύγιζε. Έκλαιγε με αναφιλητά και ο πόνος της ήταν τόσο δυνατός που ένιωθε το σώμα της διαλυμένο. Έκλαψε στο πάτωμα, στον καναπέ, στο μπάνιο , στη βεράντα δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως ακόμα και ο μοναδικός της φίλος μπορούσε να την εγκαταλείψει. Κάπου μεταξύ δακρύων και σπαραγμών αποφάσισε να παρακαλέσει τις νεράιδες. Εκείνες που την προστάτευαν τόσα χρόνια από κάθε κακό. Ντύθηκε καλά, πήρε κι ένα παγούρι με νερό και ξεκίνησε να περπατάει. Ήταν λίγο πριν νυχτώσει όταν κατάφερε να βρει τον καταρράκτη που είχε πάει τότε με εκείνη την άγνωστη. Πέρασε γρήγορα από τις πέτρες και βρέθηκε στη σπηλιά που είχε κάτσει τουλάχιστον για ένα χρόνο. Ήπιε λίγο νερό και αποκοιμήθηκε μες στις σκέψεις της, ευχαριστώντας τις νεράιδες για το μαγικό αυτό μέρος και για όσες ωραίες αναμνήσεις είχε από τη ζωή της εκεί.

Δεν θα είχε χαράξει όταν ξύπνησε από τον παφλασμό των οπλών του αλόγου που είχε σταματήσει για να πιει νερό στα ήσυχα νερά μπροστά της. Πάνω του κουβαλούσε ένα τραυματισμένο άντρα δεμένο στη σέλα που μετα βίας ανέπνεε. Αμέσως σηκώθηκε πλησίασε με προσοχή και έλυσε τον άντρα κατεβάζοντάς τον στο έδαφος. Πήρε καθαρό νερό και του έπλυνε τις πληγές, του καθάρισε το πρόσωπο και του έδωσε να πιει. Ήταν ζωντανός. Έβγαλε το πανωφόρι της και τον σκέπασε, κρατώντας τον στην αγκαλιά της. Τον κράτησε για πολλές ώρες έτσι παρατηρώντας τα όμορφα χαρακτηριστικά του. Γλυκά χείλια σαν κεράσια, κοφτά χαρακτηριστικά και κατάξανθα μαλλιά, σαν τις παιδικές της μπούκλες. Θα ήταν περίπου στην ηλικία της, ίσως και μεγαλύτερος. Στην τσέπη του κρατούσε ένα σημειωματάριο δερμάτινο. Σαν ημερολόγιο. Το άνοιξε και ξεκίνησε να διαβάζει. Ήταν γραμμένο σε μια περίεργη γλώσσα αλλά από τη μέση και μετά στη γλώσσα της.

Προχωρούσε γρήγορα γιατί τα κείμενα ήταν σύντομα και συνάμα παρόμοια, μέχρι που… το ημερολόγιο της έπεσε από τα χέρια. Διάβαζε μέσα για εκείνη, όλα όσα είχε διηγηθεί στον αετό της όλα τα βράδια που τον αγκάλιαζε και του μιλούσε με αγάπη και αφοσίωση για όλα της τα λάθη. Και ξαφνικά τα μάτια του άνοιξαν.

Και τα θυμήθηκε. Τα είχε δει εκείνο το βράδυ τρομαγμένα στην πόρτα της. Έκανε να σηκωθεί σκεπτόμενη «μα ποιος είσαι εσύ;» Και ο αετός της σηκώθηκε και της έγνεψε, «εγώ είμαι, ήρθα για να στο ανταποδώσω, ήρθα για να σε φροντίσω για το υπόλοιπο της ζωής μας».

Την σήκωσε, την πήρε αγκαλιά, την ανέβασε στο άλογο και κάλπασαν μαζί στις όχθες του ποταμού με το φως της ανατολής να ζεσταίνει τις καρδιές τους…"

Ζήλεψα

2011-07-26T16:34:00.001+03:00

Ένα παραμύθι ζήλεψα.

Αχ πόσο θα ήθελα να υπήρχε ένα παραμύθι μόνο για μένα γραμμένο.

Να είμαι εγώ η πρωταγωνίστρια και ο παραμυθάς να έπλαθε την πιο όμορφη ιστορία για μένα. Θα ήθελα να υπάρχουν καλές νεράιδες να με φροντίζουν

και φυτά πολλά και δροσιά δίπλα σε ένα ποταμάκι.

Θα ήθελα ένα δικό μου παραμύθι, όπου όλα θα πήγαιναν καλά και καλύτερα.

Κι αν παρουσιαζόταν μια δυσκολία, να έρχονταν οι ιππότες να τα διορθώσουν όλα.

Ένα παραμύθι που ακόμα κι αν είχε αγωνία, το τέλος να ήταν αίσιο.

Να ζήσουμε εμείς καλά.

Μα πραγματικά απορώ, κανείς δε σκέφτηκε να γράψει ένα παραμύθι για μένα;

Ένα από εκείνα που στο τέλος εγώ και ο πρίγκιπας

διασχίζουμε τα καταπράσινα λειβάδια πάνω σε άσπρα άλογα*;

Κανείς;

* Εεε εντάξει ας είναι και ποδήλατα αν δε γίνεται να είναι άλογα!

Δεν είμαι (από) εδώ

2011-06-30T16:55:00.000+03:00

Λένε ότι μάνα είναι αυτή που σε μεγαλώνει και όχι αυτή που σε γεννάει. Αυτή που είναι δίπλα σου και σε ενθαρρύνει να εξελιχθείς. Αυτή που σε καμαρώνει, αυτή που πονάει μια ζωή για σένα και όχι μια στιγμή.

Αν τελικά η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τότε σίγουρα δεν τη μεγάλωσε εκείνη. Αν η χώρα του πολιτισμού και της δημοκρατίας είναι η Ελλάδα, τότε σίγουρα εγώ δεν είμαι από εδώ.

Θέτω τον εαυτό μου προς υιοθεσία, σε μια χώρα που διαιωνίζει τη δημοκρατία και που ενθαρρύνει τον πολιτισμό. Θετή μάνα, δυό φορές μάνα.

Θα κάνουμε χωριό τελικά

2011-06-09T03:13:00.000+03:00

Με έναν παλμό φοβερό, να θες να χειροκροτάς τόσο αυθόρμητα.
Κι αν ήξερες κρητικά να τραγουδάς και να χορεύεις, ήθελες να το κάνεις.
Ο κόσμος τόσος, να τραγουδάει, να λέει "μπράβο Γιάννη".
Να χαμογελάς ακόμα κι εκεί που οι στίχοι, οι στιγμές άγγιζαν την ψυχή.
Στην τόση απλότητα, στην παρέα, που ανάλογα με το τραγούδι άλλαζε και μεγάλωνε.
Δε θα μπορούσε να λείψει η Αφροδίτη από τη Ρόζα τη ναζιάρα κι ήταν όντως εκεί πιο πέρα.
Κι ήρθε κι η Βούλα δυο στιγμές να χαζέψει τον Ακροβάτη που τραμπαλίζεται και να ακούσει της Αρετούσας τα μαντάτα.
Ο Τάσος, φυσικά και νοήτα δίπλα μου, στου χειμώνα τον ανθό.
Κι ο Κώστας με την απορία της ζαχαρωτής τουφεκιάς.
Ο Στέλιος να με πάρει εκεί που το κορμί λυγάει, εκεί που το κορμί γελάει.
Ο Γιάννης που ξέρω πως θα 'τρεχε πίσω από τη Μαύρη Πεταλούδα.
Κι ο μπαμπάς μου στη γραμμή για αντι-κέρασμα.

Κι άσε να νιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία.

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι
Στίχοι, Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο

Bάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
μ' ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Bάστα το νου, βάστα το νου να μην γκρινιάξει του καιρού
που 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγκουνεύεται στη γλύκα

υγ1. Για την παρέα και το μοίρασμα, σε ευχαριστώ.
υγ2. Η συναυλία του Γιάννη Χαρούλη στην Τεχνόπολη την 07-06-2011.

Δεν είμαστε αυτοί

2011-05-06T03:40:00.000+03:00

Αποποιούμαστε την ευθύνη. Το βλέπουμε όταν πίνουμε καφέ. Όταν συναντιούνται τα βλέμματα, μα κυρίως όταν αποφεύγουμε να συναντηθούν. Δεν είμαστε αυτοί. Το βλέπουμε όταν δεν έχουμε ο ένας την ανάγκη του άλλου κι όταν ξεχνάμε την αγάπη που νιώσαμε ή ξεχνάμε ποιοι είμασταν και πώς αισθανόμασταν όταν όντως αγαπιόμασταν.

Δεν είμαστε αυτοί. Ούτε εσείς, ούτε κανένας μας. Είμαστε χειρότεροι. Καμιά φορά καλύτεροι και λαθεύουμε. Κι από την αρχή συστηνόμαστε. Και το καλύτερο αναζητούμε, από το κάθε βλέμμα, το κάθε χαμόγελο που υπάρχει. Να που υπάρχει ακόμα το χαμόγελο.

Και η αγάπη; Να που υπάρχει κι αυτή. Μια ενέργεια είναι και οι ενέργειες δε χάνονται. Η αγάπη ανακατεύεται στην καρδιά μας με θηρία και αίματα. Κι αν τα καταφύγια που χτίζαμε γι' αυτή είναι κλειστά, η αγάπη είναι ενέργεια και υπάρχει και θα βρει κάπου καλά να διοχετευτεί.

Δεν είμαστε αυτοί κι εγώ την άκρη από το κουβάρι δεν μπορώ να βρω. Σταμάτησα κιόλας να ψάχνω. Καταλαβαίνεις κάποια στιγμή στη ζωή σου ότι ο μέχρι τώρα δρόμος δεν έβγαζε πουθενά κι αλλάζεις ρότα. Κι έτσι χαίρεσαι περισσότερο. Χαίρομαι περισσότερο. Και βλέπω ποιοι είμαστε. Και σίγουρα δεν είμαστε αυτοί.

Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

2011-04-19T00:48:00.001+03:00

Εφτά ή οχτώ χρόνια πριν.
Πόση σημασία να έχει;
Η δικιά μου εφηβεία ήταν σε εξέλιξη.
Θα γίνει η φράση που πιο πολύ θα με σημάδευε και θα με χαρακτήριζε.
Όσες φορές κι αν σκόνταψα, πάντα στην επόμενη στροφή αποφάσιζα να πάω.
Κι ας μου βγει και σε κακό.
Και μου βγήκε ξανά και ξανά.
Μα πώς θα το μάθεις αν δεν πας;
Και πώς θα μάθεις αν δε σου βγει και σε κακό καμιά φορά;

Δεν μου πάνε τα μνημόσυνα και όλα αυτά.
Δεν έχω γράψει ποτέ για προσωπικές απώλειες στο blog, πόσο μάλλον για κάποιου άγνωστου.
Δεν έχω καμία δουλειά λοιπόν να αναφερθώ στο ταξίδι του Νίκου Παπάζογλου.
Μα ετούτο το blog και η δικιά μου ψυχοσύνθεση,
πατάνε γερά πάνω σ' αυτή τη δική του στιγμή δημιουργίας.

Μες στο βλέμμα της ένας τόσος δα ουρανός, αστράφτει, συννεφιάζει, αναδιπλώνεται.

2011-04-16T00:12:00.002+03:00

Ποια είναι τα βήματα για να θεραπευτεί μια ψυχή;

και δε σου φτάνουν όλ' αυτά

2011-04-12T11:23:00.001+03:00

Άνοιξη

Κόκκινο τριαντάφυλλο
Είσαι μες την καρδιά μου
Την νύχτα γίνεσαι πληγή
Που τρώει τα σωθικά μου

Έρχεσαι πάντα πιο νωρίς
Κανείς δε σε γνωρίζει
Άλλον τον κάνεις ν' αγαπά
Κι άλλον να μη γυρίζει

Και δε σου φτάνουν όλ' αυτά
Φεύγεις και δε θυμάσαι
Ωραία είσαι άνοιξη
Γιατί δεν μας λυπάσαι

Έρχεσαι λίγο κάθεσαι
Στον κήπο μας κι ανθίζεις
Το αίμα μας επότισε
Κι ανάσταση μυρίζεις

Κι όταν θα φύγεις τίποτα
Δεν θα ΄ναι όπως πρώτα
Άσε για λίγο ανοιχτή
Του ουρανού την πόρτα

Στίχοι: Θοδωρής Κοτονιάς
Μουσική: Θοδωρής Κοτονιάς
Πρώτη εκτέλεση: Γλυκερία & Δημήτρης Ζερβουδάκης

Φτιάξ' τα μ' ένα κορίτσι που διαβάζει

2011-03-29T23:15:00.003+03:00

Φτιάξτα μ' ένα κορίτσι που διαβάζει. Αγάπησε ένα κορίτσι που ξοδεύει τα λεφτά του σε βιβλία αντί σε ρούχα. Που έχει πρόβλημα χώρου στη ντουλάπα της επειδή έχει πολλά βιβλία. Φτιάξτα με ένα κορίτσι που έχει λίστες με βιβλία που θέλει να διαβάσει, που έχει κάρτα δανειστικής βιβλιοθήκης από όταν ήταν 12 χρονών.

Βρες ένα κορίτσι που διαβάζει. Θα το καταλάβεις από το ότι πάντα θα έχει ένα αδιάβαστο βιβλίο στην τσάντα της. Είναι αυτή που κοιτάζει γλυκά ανάμεσα στα ράφια του βιβλιοπωλείου, αυτή που ξεφωνίζει χαμηλόφωνα όταν βρει το βιβλίο που έψαχνε. Βλέπεις την παράξενη κοπέλα που μυρίζει τις σελίδες ενός παλιού βιβλίου σ' ένα βιβλιοπωλείο "από δεύτερο χέρι"; Αυτή είναι που διαβάζει. Δεν μπορεί ποτέ να αντισταθεί στη μυρωδιά των σελίδων, ιδίως όταν είναι κιτρινισμένες.

Είναι το κορίτσι που διαβάζει ενώ κάθεται περιμένοντας στο γωνιακό καφέ. Αν ρίξεις μια ματιά στην κούπα της, το γάλα ξεχειλίζει, γιατί είναι ήδη πολύ απορροφημένη. Χαμένη στον κόσμο που φτιαχνει ο συγγραφέας.

Κάθησε δίπλα της. Μπορεί να σου ρίξει ένα βλέμμα, σαν όλα τα κορίτσια που δεν τους αρέσει να τα διακόπτουν. Ρώτα την αν της αρέσει το βιβλίο.

Κέρασέ την ακόμη μια κούπα καφέ.

Πες της τη γνώμη σου για τον Μουρακάμι. Μάθε αν διάβασε το πρώτο κεφάλαιο από τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών. Να ξέρεις ότι αν πει ότι κατάλαβε τον Οδυσσέα του Τζόυς, θα είναι απλά για να σου φανεί έξυπνη. Ρώτα την αν της άρεσε η Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων, ή αν θα ήθελα να είναι η Αλίκη.

Είναι εύκολο να βγαίνεις μ' ένα κορίτσι που διαβάζει. Χάριζέ της βιβλία για τα γενέθλιά της, για τα χριστούγεννα και για τις επετείους σας. Χάριζέ της το δώρο των λέξεων, στην ποίηση, στα τραγούδια. Χάρισέ της Νερούδα, Πάουντ, Σέξτον, Κάμινγκς. Δώσε της να καταλάβει ότι ξέρεις πως οι λέξεις είναι αγάπη. Να ξέρεις ότι κι αυτή ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στα βιβλία και στην πραγματικότητα, αλλά -για όνομα του θεού-, θα προσπαθήσει να κάνει τη ζωή της λιγάκι σαν το αγαπημένο της βιβλίο. Δεν θα είναι δικό σου το φταίξιμο αν το κάνει.

Πρέπει να κάνει μια προσπάθεια, κατά κάποιο τρόπο.

Πες της ψέματα. Αν ξέρει από συντακτικό, θα καταλάβει ότι ήταν ανάγκη να πεις ψέματα. Πίσω από τις λέξεις έχει άλλα πράγματα: κίνητρα, αξίες, αποχρώσεις, διαλόγους. Δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου.

Χώρισε μαζί της. Γιατί ένα κορίτσι που διαβάζει, ξέρει ότι η αποτυχία πάντα οδηγεί στην κλιμάκωση. Καταλαβαίνει ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος. Ότι σε κάθε περίπτωση, μπορεί πάντα, μετά να υπάρχει μια συνέχεια. Ότι μπορείς να αρχίσεις ξανά και ξανά, και να παραμείνεις ο ήρωας. Ότι η ζωή είναι πιθανό να έχει ένα παληάνθρωπο, ή μπορεί και δύο.

Γιατί να φοβάσαι όλα όσα δεν είσαι; Τα κορίτσια που διαβάζουν, καταλαβαίνουν ότι οι άνθρωποι, σαν τους χαρακτήρες, αναπτύσονται. Εκτός από αυτούς στις σειρές Twilight.

Αν βρεις ένα κορίτσι που διαβάζει, κράτα το από κοντά. Όταν τη βρεις ξύπνια στις δύο τη νύχτα, να σφίγγει ένα βιβλίο στο στήθος της και να κλαψουρίζει, φτιάξε της ένα φλυτζάνι τσάι και κράτα την στην αγκαλιά σου. Μπορεί να την χάσεις για καμιά δυό ώρες, αλλά πάντα θα έρχεται πίσω σε σένα. Θα μιλάει για τους χαρακτήρες του βιβλίου σαν να είναι αληθινοί, και η αλήθεια είναι ότι για λίγο, πάντα είναι.

Θα της κάνεις πρόταση μέσα σ' ένα αερόστατο, ή σε μια ροκ συναυλία. Ή, πολύ απλά, την επόμενη φορά που θα είναι άρρωστη, από το τηλέφωνο.

Θα χαμογελάς τόσο δυνατά που θα απορείς γιατί η καρδιά σου δεν έχει σπάσει και γεμίσει με αίματα όλο τον κόσμο, ακόμη. Θα γράψεις την ιστορία της ζωής σας, θα κάνετε παιδιά με περίεργα ονόματα και ακόμη πιο περίεργες συνήθειες. Θα συστήνει τα παιδιά σας στον Παπουτσωμένο Γάτο και στον Ασλαν, κι όλα αυτά μέσα στην ίδια μέρα. Θα περπατάτε στα γεράματα, τους χειμώνες, μαζί και θα απαγγέλει Κητς με κομένη την ανάσα, ενώ εσύ θα τινάζεις το χιόνι από τις μπότες της.

Φτιάξτα μ' ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί σου αξίζει. Αξίζεις ένα κορίτσι που μπορεί να σου δώσει την πιο χρωματιστή ζωή που μπορείς να φανταστείς. Αν το μόνο που μπορείς να της δώσεις είναι μονοτονία, μπαγιάτικες ώρες και μισοψημένες προτάσεις, τότε καλύτερα μείνε μόνος. Αν θέλεις τον κόσμο, και τους κόσμους πέρα απ' αυτόν, τότε βρες ένα κορίτσι που διαβάζει.

Ή, ακόμα καλύτερα, βρες ένα κορίτσι που γράφει.

* Rosemary Urquico: Date a girl who reads

υ.γ. Η ανάρτηση αναδημοσιεύεται από μια παλιότερη της DeeDee μας και της lemon επίσης.

Βασιλίσσης Σοφίας

2011-03-05T03:31:00.000+02:00

Οι ήχοι από τις εξατμήσεις. Λεωφορεία, αυτοκίνητα, μηχανές. Η μυρωδιά του καυσαέριου με ενοχλούσε κάθε που ένα λεωφορείο έφευγε χωρίς εμένα. Περίμενα ώρα πολλή, ενώ το μετρό ήταν λίγο πιο δίπλα. Έκανε κρύο, μα στην αρχή δεν το υπολόγιζα. Ένα κοριτσάκι έπαιζε ακορντεόν, για αρκετή ώρα νομίζω. Ούτε καν το κοίταξα μέχρι που ένιωσα ότι οι εξατμήσεις εναλλάσσονται με νότες. Αλλά δεν ήμουν και σίγουρη. Για κάποιο λόγο επέμενα ακόμα να περιμένω το λεωφορείο. Και δεν ήρθε.

Έτσι μπήκα σε ένα άλλο. Άνοιξα το βιβλίο που είχα μέσα στην τσάντα μου. Διάβασα λίγο μέχρι που ζαλίστηκα. Είχαμε ήδη περάσει όλη την Πανεπιστημίου, κάναμε στάση στην πλατεία Λαυρίου. "Θα κατέβω στη Στουρνάρη να πάρω το άλλο" σκέφτηκα. Το άλλο λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ. Όση ώρα περίμενα έψαχνα στα περίπτερα για εισιτήριο. Δεν με ένοιαζε αν δεν έβρισκα. Εκεί ένιωσα για τα καλά να παγώνω. Το κεφάλι μου μουδιασμένο. Το λεωφορείο δεν ήρθε, γι' αυτό μπήκα σε ένα άλλο.

Ένας νεαρός πίσω μου κανόνιζε να φύγει Σάββατο πρωί πρωί για Πάτρα και μια κυρία μάλωνε την κόρη της τηλεφωνικά επειδή της είπε ψέματα σχετικά με την εκδρομή του σχολείου. Η Πατησίων πιγμένη. Ένα λεωφορείο είχε κολλήσει πίσω από ένα αμάξι. Μετά ο δρόμος άνοιξε λίγο. Μπήκε μια κυρία στην Ηρακλείου μιλώντας στο τηλέφωνο. "Ετοιμάσου να σε πάω στην προπόνηση. Γρήγορα." αυστηρά, κοφτά, και το έκλεισε.

Είχα παγώσει. Μετά το φαγητό και τον καφέ άρχισε να με πονάει το κεφάλι μου. Καταπιάστηκα με τις δουλειές μου. Δεν άντεχα, ξάπλωσα. Θυμήκα το λεωφορείο. Εκείνο που δεν ήρθε. Και το άλλο, που επίσης δεν ήθρε.

2011-02-21T03:06:00.000+02:00

Με τα φώτα αναμμένα
και τελείως γυμνός,
στάσου μπροστά σε όλους.
Και τότε, μόνο τότε,
περίμενε να έρθουν σε εσένα
και να σου πούνε πόσο ωραίος είσαι.

Το καναρίνι, η παρεά, η πορτοκαλιά και μια γραφίστρια

2011-02-14T01:51:00.000+02:00

Πλατεία Κοραή.
Τσάι και συμπάθεια.
Ηλικιωμένος κύριος με κοστούμι.
Φωνή ενοχλητική
Κάνει ερωτήσεις.
Απαντάμε.
Μας ζητάει να γράψουμε.

Τι σπουδάζεις;
Γράψε την ημερομηνία γέννησής σου.
22/12/1987
εκφραστική
αγωνίστρια
αισιόδοξη
Ποια είναι τα χόμπυ σου;
κοινωνικότητα
διάλογος
αληθεια
Έχεις αδέρφια;
βροντώδης φωνή αθλήτριας
Ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, μικρόβιο;
ωδείο Μαρίας Κάλλας
μελωδίες
ρυθμοί
Δέντρο, λουλούδι, θάμνος;
κοσμοπολίτισσα
Από πού κατάγεσαι;
ο κάμπος της Άρτας με τα πορτοκάλια
Ποιος είναι ο ήρωάς σου;
ευτυχία στον έρωτα
χρυσή τύχη

Ένας φυσιογνωμιστής.
Μου είπε κι άλλα προφορικά που δεν τα συγκράτησα.
Το πρόσωπο, ο γραφικός χαρακτήρας, οι απαντήσεις, ο τόνος της φωνής, το σχήμα του χεριού...
Τελικά αυτά ορίζουν το ποιοι είμαστε;
Μερικά λεπτά καλής διάθεσης από έναν άνθρωπο που δηλώνει φυσιογνωμιστής και που μας έκανε να περάσουμε καλά, ζητώντας ως αντάλλαγμα ό,τι έχουμε ευχαρίστηση.

Σήματα καπνού

2011-02-06T19:31:00.000+02:00

Για τη χώρα μας η ιστορία της απαγόρευσης του καπνίσματος έχει καταντήσει μια γελοιότητα. Γελοιότητα είναι τα επιχειρήματα των καταστηματαρχών, γελοιότητα τεράστια τα επιχειρήματα των καπνιστών, γελοιότητα ο τρόπος που επιλέχθηκε για να εφαρμοστεί η απαγόρευση από την κυβέρνηση.
Το ιδανικό μοντέλο, που συνέβη στην Ελλάδα, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, είναι αυτό που περιγράφει ο KitsosMitsos και σας παραπέμπω να διαβάσετε το περιστατικό. Η συζήτηση που ακολουθεί είναι μεγάλη και φυσικά οι απόψεις είναι διάφορες. Αλλά ένα είναι το ανακουφιστικό: υπάρχουν τελικά άνθρωποι πολιτισμένοι σε αυτόν τον τόπο.

Να αναρωτιέσαι

2011-02-04T02:41:00.000+02:00

Μια βουτιά στις αναμνήσεις. Δε θυμάμαι την αφορμή και ποια σκέψη με οδήγησε να αναπολώ λίγους μήνες πριν, ένα χρόνο πριν, ακόμα και παραπάνω χρόνια πριν. Θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να προσπαθεί να κάνει τα δάκρυα των διπλανών μου χαμόγελα και τις απογοητεύσεις τους ελπίδα. Μακάρι να το πέτυχα.

Τα δικά μου δάκρυα; Τα περισσότερα δε βγήκανε. Κοπιάζω πολύ γι' αυτό και σφίγγω τα δόντια μου. Πολλές φορές με έχει πονέσει η άνω γνάθος και ακόμα και το κεφάλι μου όλο από την ένταση, την πίεση και το σφίξιμο.

Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο να με κρατάει αγκαλιά επειδή του είπα ότι πονάει το κεφάλι μου. Και τώρα, αναπολώντας, αναρωτήθηκα πού πήγαν τόσες αγκαλιές; Πού πήγε η ασφάλεια των δικών μας ανθρώπων; Πόσοι "δικοί μας άνθρωποι" μας αναλογούν και όταν τους χάνουμε πότε αναπληρώνονται;

Και αναπόφευκτα σκέφτηκα και τους ανθρώπους που είναι πάντα εδώ κι ας μην το ζήτησα κι ας μην το υποσχέθηκαν ποτέ. Η εικόνα η δική τους χωράει σε κάθε ανάμνησή μου. Η επόμενη σκέψη μου ήταν τελικά ποια είναι η οικογένεια; Μόνο οι γονείς και τα αδέρφια; Μόνο ένας σύζυγος ή μια σύζυγος και τα παιδιά τους; Κι αυτοί οι 2, οι 3, οι 10 που περπατάνε μια ζωή στο πλάι σου;

Δεν καταλήγουν πουθενά οι σκέψεις. Από το ένα στο άλλο και στο μυαλό έρχεται ένα τραγούδι που έχω υιοθετήσει, που μου έχει κάνει πολύ παρέα και σε ένα σημείο με περιγράφει. Το έχω ξαναβάλει εδώ κι άλλες φορές και πάντα μου θυμίζει τα χέρια που δεν ακουμπάνε πια, τα μάτια που δε συναντιούνται και τα χαμόγελα που δε μοιράζονται πια. Παράλληλα όμως με κάνει να χιλιοευχαριστώ για όσα είναι ακόμα και πάντα εδώ.

Μια πίστα από φώσφορο
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Σύνθεση: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Χαρούλα Αλεξίου

Αν ήτανε η αγκαλιά σου όαση...

Έχω το μαξιλάρι μου

2011-01-29T02:28:00.000+02:00

Το πρωί ξυπνάω σαν Δράκουλας, αλλά με λες Χιονάτη...

Από δύο νέους και πολύ δημιουργικούς, Φίλα με Ακόμα, Πάνος Μουζουράκης και Κωστής Μαραβέγιας.

12

2011-01-24T03:07:00.000+02:00

Ένα κι ένα.
Μακάρι στο τέλος να φτάσεις.
Ψυχή άγουσα.

Ανεμολόγιο

Μοναξιά χιλιάδες φύλλα

  Ο παλιός στρατιώτης

  Ακροβάτης

  Το γράμμα

  Στιγμές

  Καθρέφτης

  Πιτσιρικάς

  Νεράιδα δίχως παραμύθι

  Τα θλιβερά μαντάτα

  Με τόσα ψέματα

  Το σ' αγαπώ μπορεί

Προβληματισμός

2011-01-17T01:05:00.002+02:00

Συμβαίνει πολλοί άνθρωποι να μην είναι ευθείς σε αυτά που έχουν να πούνε και απλά να πετάνε χαριτωμένα υπονοούμενα, που συνήθως περνιούνται για αστεία και πειράγματα. Το κάνουν πολλοί, το βλέπω να το κάνουν διάφοροι συνομιλητές μου. Βέβαια είναι κάτι που εγώ δεν θεωρώ αστείο και δεν μπορώ να το κάνω και η ίδια. Θέλω ευθέως να λέω αυτό που με απασχολεί αν και ξέρω ότι συνήθως γίνομαι δυσάρεστη. Τελικά όσο κι αν διατυμπανίζουμε ότι μας αρέσει η ειλικρίνεια, όταν μας την προσφέρουν δε μας αρέσει. Προτιμάμε αόριστες χαριτωμένες σαχλαμάρες που θα μας βγάλουν από τη δύσκολη θέση να μιλήσουμε σοβαρά και να αναλάβουμε τις ευθύνες των λόγων και των πράξεών μας. Δεν μπορούμε πάντα να αποφύγουμε αυτούς τους ανθρώπους. Ρωτάω όμως: Μπορούμε να τους υποδείξουμε την ενοχλητική συμπεριφορά, να λύσουμε όποιο ζήτημα μας απασχολεί, χωρίς να χαλάσουμε περισσότερο τις καρδιές μας;

Δύο και νύχτωσε

2011-01-08T02:07:00.001+02:00

Τελευταία υπηρεσία.

Δύο μέρες υπηρεσιακό και έξοδο.

Τη Δευτέρα η απόλυση.

Θήβα, Έβρος, Νέα Πέραμος.

Πέρασε κι αυτό.

Με απουσία, μια απώλεια ζωής και τις καταστροφές που συνεπάγεται...

Σύμπτωση φοβερή πως ό,τι έγινε είχε ξανασυμβεί 28 χρόνια πριν.

Μα καλά πώς τα αντέχεις όλα και γελάς, γελάς πάντα, και ποτέ δεν κατεβάζεις το κεφάλι.

Παίρνω το θάρρος να ξεστομίσω μια ευχή.

Να μη σε περιμένω ποτέ πια, μα να συμβαδίζουμε πλέον.

Να είμαστε στον ίδιο χρόνο, στο ίδιο μέρος.

Και μη σε νοιάζει... μαζί σου γελάω κι εγώ.

Αυτό ήταν

2011-01-05T01:45:00.000+02:00

Έλεγα πως απολογισμό δε θα κάνω φέτος. Μα είναι νομίζω ο καλύτερος τρόπος να επανέλθω και να ξαναδώσω ζωή στο ιστολόγιό μου.

Οι γεμάτες χαρά και αγάπη στιγμές δεν έφτασαν για να κάνουν τη χρονιά που πέρασε μια καλή χρονιά. Ξεκίνησε περίεργα, έφερε εντάσεις, τάραξε τα ήσυχα νερά, πραγματοποίησε τους φόβους, στέρησε αγαπημένα πρόσωπα (και για πάντα), προκάλεσε ατυχήματα, έκλεψε από την ψυχή... Ή μήπως αυτό το έκαναν οι άνθρωποι; Ναι, αυτοί που απλώνουν τα χέρια τους στη σάρκα σου και ξεριζώνουν ό,τι μπορέσουν να αρπάξουν.

Τη χρονιά που πέρασε ένιωθα συνέχεια να αδειάζω. Κάθε μικρή ή μεγάλη χαρά ακολουθούνταν από μια λύπη. Κι εγώ, αφελέστατα, είπα κάποια στιγμή να ζητήσω χέρι να στηριχτώ και έπεσα και τσάκισα το πρόσωπό μου. Μα ξέρετε κάτι; Είπα στον εαυτό μου "μην πονέσεις". Και το επαναλαμβάνω συνέχεια, μέχρι να μου γίνει συνήθεια "μην πονέσεις" "μην πονέσεις" "μην πονέσεις".

Σκέφτομαι εδώ και λίγη ώρα τις όμορφες στιγμές που έζησα το 2010. Με ανακούφιση συνειδητοποιώ ότι σε όλες είχα παρέα αγαπημένη. Μια βόλτα στο ποτάμι με τους γονείς και τον αδερφό μου, ένα κρασάκι στο Μοναστηράκι με την Ειρήνη, μια θεατρική παράσταση που είδα με τη μαμά μου, όσες φορές έκρυψα το πρόσωπό μου στο λαιμό του συντρόφου μου, ένας καφές με τη Βούλα στην Αριστοτέλους, ένα γεύμα με την οικογένεια του συντρόφου μου, η βραδιά στο Σταυρό του Νότου με τη Μαίρη, τον Τάσο και τον Στέλιο, μια άλλη βραδιά με τον Βασίλη στο Piquet, μια συγγνώμη από τον Κώστα, οι εκδρομές μου με τον Στέλιο στη Μονεμβασιά, στη Θεσσαλονίκη και στο Καρπενήσι, το πρώτο του επισκεπτήριο στο στρατό και η ορκομωσία του, φαγητό με τον Αχιλλέα στην Καλαμαριά, πολλές ώρες δουλειάς και λίγης τεμπελιάς με τη Μαρία, ένας υπέροχος καφές στη Λάμψακο με τη Βίκυ, μια μπυρίτσα με τον Άλεξ με θέα την Αθήνα όλη.

Να από πού αντλώ δύναμη για όλα. Από το να είμαστε μαζί. Όποιος μου στερεί το "μαζί", μάλλον δε με αγαπάει αληθινά και σίγουρα δε με ξέρει.

Έκανα πολλά χατήρια τη χρονιά που πέρασε και μερικά από αυτά τα πλήρωσα. Επέτρεψα να μου επιβάλλουν πράγματα και το μετάνιωσα ύστερα. Δεν είναι έτσι η αγάπη, όπως λέει κι ένα τραγούδι.

Έλειψα κι από εδώ αρκετά τον τελευταίο καιρό. Κάπου ένιωσα πως έχανα την ουσία. Μα τη βρήκα πάλι στους μικρούς διαλόγους που έκανα με κάποιους από εσάς. Είδατε; Κι εδώ το "μαζί" λειτουργεί καλύτερα. Θα προσπαθήσω στο εξής να είμαι συνεπής.

Για πρώτο τραγούδι του έτους θα βάλω το καινούριο τραγούδι από το Τρίφωνο που μου έστειλε μια φίλη και με γέμισε χαρά. Πάει πακέτο με την ανάρτηση και ελπίζω να σας αρέσει. Καλή χρονιά λοιπόν, μια απλή, καλή χρονιά.

Η αγάπη ζει...

Πώς είναι ο κόσμος σου;

2010-11-28T04:53:00.000+02:00

Από το CD στο live CD και από εκεί στο σκέτο live.
Από το Μέγαρο Μουσικής στην Παροικιά της Πάρου,
μετά στο Ηρώδειο και τελικά στο Σταυρό του Νότου.

Θάνος Μικρούτσικος και Χρήστος Θηβαίος.
Στην ίδια πόλη υπό βροχή.

Ο κόσμος υπάρχει μόνο όταν τον μοιράζεσαι.
Έτσι είπε ο Θάνος και σε σκέφτηκα αμέσως.

Πενθούσες με τους έρωτες γυμνός και μεθυσμένος.
Έτσι απάντησε ο Χρήστος και συμφωνώ.

Ο κόσμος υπάρχει μόνο όταν τον μοιράζεσαι.
Ο δικός σου κόσμος υπάρχει;
Κι η ευτυχία σου κλεισμένη σε κουτιά;

Θυμάστε παλιότερα που σας έλεγα
ότι είναι παράδεισος για εμάς να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί;
Και θυμάστε λίγο πιο πρόσφατα που σας έλεγα
ότι όσοι αγαπάνε τη ζωή ξοδεύονται, δίνονται κι είναι αυτό που μετράει;
Άλλη μια φορά θυμάστε που σας είχα πει για τη μικρή μου πατρίδα;
Κι άμα ψάξω σίγουρα θα βρω κι άλλα...

Αλλά σήμερα μαγεύτηκα (άλλη μια φορά)
από την ερμηνεία του Θάνου στους 7 Νάνους στο S/S Cyrenia.
Είναι πάθος και βίωμα και μην ξεχνάμε
ότι εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού.
Ψιθύρισα τη Βροχή μου με χαμόγελο και πιο μετά είπα "να τη η Μικρή Πατρίδα"!
Με σκορπάς, με θρέφεις όπως η βροχή το χώμα.
Ένιωσα την απογοήτευση να με κατακλύζει στον Άμλετ της Σελήνης.
Έκλεισα τα μάτια και τραγούδησα "ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει" σε μια Πηνελόπη.
Και αμέσως μετά, ξανά με τα μάτια κλειστά, απόρησα "τι με κοιτάζεις μουδιασμένο"
φέρνοντας τα πράσινά σου μάτια στο νου...
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε, δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε, φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά.

Χαμένη τελείως από εδώ.
Δεν είμαι σίγουρη για το πόσο έχω διάθεση να επανέλθω.
Δίνω την ενέργειά μου σε άλλα πράγματα.
Στέλιο μου, Μαίρη και Τάσο
σας ευχαριστώ για την παρέα και αυτό το όμορφο βράδυ.
Τελικά γίναμε τέσσερις.
Κι είχα κι εγώ μερικούς ακόμα νοερά στην παρέα μου.

Εκείνη τη μέρα

2010-11-16T02:59:00.002+02:00

Ένιωσα αλλού
και αλλιώς.
Ένιωσα η Λένα που είμαι
και ξέχασα αυτή που μου επιβάλλετε.
Ένιωσα συγκίνηση
από χαρά και αγάπη.
Είναι το συναίσθημα που αγαπώ
κι είχα τόσο καιρό να γευτώ.
Ξέρεις πόσα χέρια
τυλίχτηκαν γύρω από τους ώμους μου;
Τι ανακούφιση!
Και πόσα χαμόγελα
και πόσες γλυκές αληθινές κουβέντες;
Πόσο μου είχε λείψει
να νιώσω όμορφα...

.

2010-11-04T23:47:00.001+02:00

Με μάτια σπασμένα θλιμμένου παιδιού
Στέκεις εκεί στο κατώφλι του νου
Και οι αναμνήσεις που κρύβω βαθιά
Δεν ξέρω αν είναι κάτι που έχω
Ή κάτι που έχασα πια...

Καλή σου νύχτα
και να μ' αγαπάς...

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή
Πικρή σαν το γέλιο μεθυσμένου τρελού
Κάποιου πρεζάκια αρχαγγέλου
Στο βράχο του Λυκαβηττού

Καλή σου νύχτα
και να μ' αγαπάς...

Τι ώρα πήγε ποιος έχει φωτιά
Μίλα μου, είναι η σιωπή πιο βαριά
Πιο βαριά κι απ' τα φώτα
Πιο βαριά κι απ' τους καπνούς
Κι ένα κουρέλι τραγούδησε το τελευταίο του μπλουζ

Καλή σου νύχτα
και να μ' αγαπάς...

Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος (Συνήθεις Ύποπτοι 1996)

Σ' ακούω

2010-11-04T00:24:00.000+02:00

Αν αντιλαμβάνομαι αυτό που θες να πεις, τότε λυπάμαι.
Αν αντιλαμβάνομαι λάθος, ευτυχώς που είναι λάθος.

Αγκαλιά

2010-10-31T01:15:00.001+03:00

Άφησα τις τελευταίες στάλες από την καλοκαιρινή καταιγίδα...
Είπα... να σκέφτομαι δεν κάνει, έτσι.
Έπλυνα κάθε βρωμιά...
Κι είπα... άλλη σελίδα, λευκή...
Ακούμπησα στον άνθρωπο που θα έσκιζε τη σάρκα του...
για μένα... ακόμα μια φορά...
Μα πρώτα φρόντισα το κορμί να προστατέψω...
την καρδιά να ζεστάνω και το νου να θρέψω.
Θα κλείσω τα μάτια, θα κοιμηθώ...
με τη σιγουριά πως όταν ξυπνήσω θα είναι καλημέρα.

:-)

2010-10-28T01:42:00.002+03:00

Πολύ μεγάλη η χαρά μου που βρήκα αυτό το τραγούδι.

Το άκουσα πρώτη φορά πριν 3-4 μέρες σε ένα ταξί
στην original εκδοχή του από τον Σωκράτη Μάλαμα.

Και είπα να το ψάξω, αλλά δεν μπόρεσα να θυμηθώ τους στίχους, πόσο μάλλον τον τίτλο.

Πριν λίγο τελείως στην τύχη το πάτησα στο youtube που μου το έβγαζε στα προτεινόμενα.

Πιστεύω ότι ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης το λέει λιγάάάάάκι καλύτερα!

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Πολλές φορές σου μίλησα
Με χρώματα στο στόμα
Στο είπα, όσα έμαθα
Τα έμαθα με το σώμα
Μισός ψυχή μισός κορμί
Κι η πείνα μου θηρίο
Μισή ζωή σπατάλησα
να ζήσουν και τα δύο

Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα

Με αγαπούσε το νερό
Μα ο ουρανός με ζούσε
Κι όταν μετρούσα τι μπορώ
Η γη δεν με χωρούσε
Κυνήγησα τις ομορφιές
Μα μ' έκλεψε η λύπη
Οι αλήθειες μου: εσύ όταν κλαις
Και της καρδιάς μου οι χτύποι

Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα

Και για μπόνους ο Μπάμπης Στόκας, Μη με φοβάσαι.

Ετοιμάζομαι

2010-10-26T23:06:00.001+03:00

Με ενθουσιασμό πιο πολύ για τα πρόσωπα.
Με ανάγκη να ξεφύγω από τα καθημερινά.
Με επιθυμία να ανανεώσω την ανάσα μου.
Οργανώνομαι.

Περίμενα να βραδιάσει

2010-10-21T22:53:00.000+03:00

Είμαι στεναχωρημένη σήμερα.
Όλα τα ζητήματα αυτή την εβδομάδα πήγανε σκατά.
Πριν λίγη ώρα έμαθα και ότι ένας γνωστός απολύθηκε από τη δουλειά του.
Ένα δικό μου ζήτημα που με απασχολούσε σήμερα έμοιαζε μηδαμινό μπροστά σε αυτό.
Το συζητούσαμε μετά με τον άνθρωπό μου και δεν ήταν σαφές
αν οι σκέψεις μας και η κακοκεφιά μας οφείλονταν στο δικό μας ζήτημα
ή στο πρόβλημα αυτού του ανθρώπου.

Όλη μέρα νιώθω πολύ ευάλωτη.
Θέλω να κρυφτώ κάτω από μια κουβέρτα.
Και να μη βγω από εκεί.
Ένα πεδίο ασφαλείας θέλω.
Θέλω όσοι είναι γύρω μου να μπορούν να με προστατέψουν.
Δεν έχω μάθει να εξαρτιέμαι από άλλους, αλλά αυτή τη στιγμή έχω ανάγκη να αφεθώ.

Ακούμε τη Βραδινή Επιστροφή από το δίσκο Το Χαμόγελο της Τζοκόντα του Μάνου Χατζιδάκι.

υγ.

Είχα να πω

2010-10-18T01:43:00.001+03:00

Δεν είχα σκοπό ποτέ να αναφερθώ στον αριθμό των αναγνωστών αυτού του blog.
Ο μετρητής στα δεξιά μπήκε για να διευκολύνει όσους διαβάζουν το ιστολόγιο από reader.
Ένα περιστατικό σήμερα όμως με έκανε να επιβεβαιώσω τη σκέψη μου
ότι τελικά δεν είναι μόνο αυτά που γράφουμε το blog.
Είναι πιο πολύ αυτά που μοιραζόμαστε,
το πώς τα λαμβάνουν οι αναγνώστες
και οι διάλογοι που ανταλλάσσουμε.
Εν τέλει είναι το αίσθημα που υπάρχει όταν ο υπολογιστής κλείσει,
που δίνει ουσία σε αυτή την ασχολία-συνήθεια
και μας κάνει να την ακολουθούμε ή να την εγκαταλείπουμε.

Ξέρω πολύ καλά ότι το 200 δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Και τολμώ να πω πώς χαίρομαι γι' αυτό.
Ξέρω πολύ καλά ότι μάλλον το πραγματικό νούμερο είναι 10-15
και ακόμα πιο πολύ χαίρομαι που είναι τόσο μικρό.
Κρατάει αυτή τη συνήθειά μου στα επίπεδα που εγώ θέλω να υφίσταται.

Αυτή η ανάρτηση λοιπόν δε γράφεται για να "γιορτάσουμε" τη στρογγυλοποίηση του αριθμού.
Γράφω απλά για να πω ένα ευχαριστώ σε όσους είναι εδώ
για να διαβάσουν αυτά που γράφω και όχι για να κάνουν ανάγνωση.
Ευχαριστώ αυτούς που αφήνουν σχόλιο
για να σχολιάσουν πράγματι αυτά που γράφω
και όχι για να πουν απλά κάτι.
Ευχαριστώ αυτούς που δέχονται αυτά που γράφω ως αλήθειες μου
και έτσι με αλήθεια μου απαντάνε.

Και οι 200;
Ευχαριστώ που ήρθατε εδώ και πατήσατε το κουμπί "παρακολούθηση",
όποιο κι αν ήταν το κίνητρό σας.

Εδώ θα είμαστε, όπως έγραψα και σε σχόλιό μου σε άλλο ιστολόγιο.
Αλλά θα είμαστε και εκεί, στη χειροπιαστή ζωή,
με όσους έχω την τύχη να συναναστρέφομαι παραπάνω.

Να δυναμώσεις την ένταση

2010-10-14T01:10:00.002+03:00

Εικόνα από το deviantart.

Η αισιοδοξία είναι σαν μια συνήθεια καμιά φορά. Αισιοδοξείς γιατί έτσι κάνεις πάντα.

Για να αποφύγεις το σφύξιμο στο στομάχι. Για να χαμογελάς τις γκρίζες μέρες. Για να περάσεις όμορφα ακόμα και έξω από τα νερά σου. Για να γελάσεις με μια γκάφα σου. Για να κρατήσει παραπάνω το Σαββατοκύριακο.

Γιατί τίποτα δε γίνεται καλύτερο όταν σκέφτεσαι τα χειρότερα.

Ένα τραγούδι ίσως σε κάνει να αφήσεις στην άκρη την πραγματικότητα και να σκεφτείς ή μόνο να νιώσεις πολύ πιο αισιόδοξα.

Κι έχει τον παράξενο τίτλο "Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου". Είναι ο Χρήστος Θηβαίος σε σύνθεση, μουσική και ερμηνεία από το δίσκο "Μέρες Αδέσποτες", εδώ όμως από τη ζωντανή ηχογράφηση "Πιο πέρα από τα μάτια" στο Σταυρό του Νότου.

Κανείς δεν είναι της γης το αλάτι
κι όμως όλοι μας μες στη ζωή
κρύβουμε αυτό το ανεκτίμητο κάτι
που είναι το αλάτι της για μια στιγμή

Δεν είναι ένοχοι όλοι οι δολοφόνοι
Ούτε αθώοι όλοι οι δικαστές
Μα θά 'ταν όμορφο καθώς ξημερώνει
κι οι δύο τους να ανήκαν στο χθες

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να ήταν η άμμος πέτρα

Μη την λατρέψεις τυφλά την αλήθεια
γιατί ο καθένας μας την έχει αρνηθεί
μέσα σε μια μέρα μονάχα
χίλιες φορές για να σωθεί

Κι αν θα σε βάλει σε πειρασμό το κορμί σου
συγχώρεσέ το κι άκου τι λέει
τι κρύβει το σώμα, τι κρύβει η ψυχή σου
αυτό μπορεί να μην το μάθεις ποτέ

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να ήταν η άμμος πέτρα

Ούτε η εκδίκηση ούτε η συγνώμη
βρήκανε μέσα μου κάποια γωνιά
Η λησμονιά είναι η μόνη συγνώμη
και η μόνη εκδίκηση η λησμονιά

Ρίξε τα μαργαριτάρια στ' αγρίμια
Δως την καρδιά σου εκεί στα σκυλιά
όσοι αγαπάνε τη ζωή ξοδεύονται
Δίνονται, δίνονται κι είναι αυτό που μετράει

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να ήταν η άμμος πέτρα

Ευτυχισμένοι, τέλος, όσοι αγαπάνε
κι όσοι αγαπιόνται δεμένοι σφιχτά
ευτυχισμένοι κι όλοι όσοι μπορεσαν
να ξεπεράσουνε αυτά τα δεσμά

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να ήταν η άμμος πέτρα

Δώρο από το δώρο

2010-10-10T02:01:00.002+03:00

Πριν από λίγο καιρό, ένας από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, μου έκανε μια πολύ σπουδαία ανακοίνωση. Νεότατη, με μια ζωή που χτίζεται πέτρα-πέτρα σταδιακά, και με έντονα ανεπτυγμένο τελευταία το αίσθημα της προσφοράς. Ένας δικός μου άνρθωπος, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και όσο θα ζει και θα ζω. Μου ανακοίνωσε λοιπόν ότι επιθυμεί σε περίπτωση που κάτι της συμβεί να γίνει δωρεά των οργάνων της. Θυμήθηκα αυτόματα το νονό μου που από χρόνια μας έχει πει ότι έχει την κάρτα του δωρητή. Και μόλις πριν 3-4 μέρες είδα μια συνέντευξη της Ελευθερίας Κρικέλη στην τηλεόραση.

Η Ελευθερία Κρικέλη είναι γιατρός στο επάγγελμα. Η εμπειρία της σχετικά με τη δωρεά οργάνων προέκυψε μέσα από τραγικά γεγονότα μα και συμπτώσεις. Ο γιος της Γιάννης σε ηλικία 21 ετών μένει εγκεφαλικά νεκρός ύστερα από δυστύχημα με μηχανή. Αποφασίζει να δωρίσει τα όργανά του. Η μικρή αδερφούλα (10 ετών) της κοπέλας που παντρεύτηκε ο άλλος της γιος χτυπήθηκε από φορτηγό καθώς περνούσε διάβαση πεζών. Η οικογένειά της αποφασίζει να δωρίσει τα όργανά της. Ο Ντουζόν Ζάμι, ο 19χρονος Αυστραλός που έκανε τις διακοπές του στην Ελλάδα το 2009, στάθηκε άτυχος και η Μύκονος ήταν το τελευταίο του ταξίδι. Ο πατέρας του αποφασίζει να δωρίσει τα όργανά του και η Ελευθερία Κρικέλη στέκεται στο πλευρό του ως γιατρός. Η Ελευθερία Κρικέλη βρήκε τη λύτρωση για την απώλεια του γιου της στη σκέψη ότι ο γιος της θα ζούσε μέσα από τα ζωντανά του κύτταρα και θα δώριζε σε άλλους το δώρο της ζωής.

Ένα σύντομο μα περιεκτικό άρθρο γράφτηκε στη Ελευθεροτυπία της 30ής Μαΐου 2010 και υπάρχει στην ηλεκτρονική σελίδα όπου μπορείτε να το διαβάσετε. Υπογράφει η Νάντια Βασιλειάδου.

Όλα τα σημαντικά και συγκλονιστικά γεγονότα στη ζωή της Ελευθερίας Κρικέλη συμβαίνουν μήνα Αύγουστο. Έτσι προκύπτει το αυτοβιογραφικό βιβλίο από Αύγουστο... σε Αύγουστο τα έσοδα του οποίου διατίθενται σε υποτροφία που θεσπίστηκε στο όνομα του γιού της Γιάννη για Έλληνες φοιτητές του ΜΙΤ (το πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτούσε).

Οι γνώσεις μου φτάνουν μέχρι τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων και τον Σύνδεσμο Αιμοδοτών Δωρητών Οργάνων Σώματος & Μέριμνας Υγείας "Κωστάκης Μεσογίτης" αλλά και όσα έχει η μαμά μου να μου πει από την 25χρονη εργασιακή της εμπειρία ως νοσηλεύτρια στο αντικαρκινικό-ογκολογικό νοσοκομείο "Άγιος Σάββας" στο τμήμα μεταμόσχευσης μυελού των οστών. Με αφάνταστο θαυμασμό σε όσους μπορούν να σκεφτούν πέρα από την ύπαρξη αλλά και το θάνατό τους, με συγκίνηση μπροστά στην απόφασή τους να χαρίσουν ζωή απ' τη ζωή τους, ελπίζω κι εγώ κάποια στιγμή να καταφέρω να σκεφτώ τόσο υψηλά.

___________________________

2010-10-06T13:34:00.003+03:00

Δεν είναι τόσο τα χρόνια ως αριθμοί, αλλά είναι σίγουρα αυτά που κουβαλάνε.

2010-10-04T19:43:00.000+03:00

Το πρώτο που μου τράβηξε το μάτι και θέλησα να το φωτογραφήσω.

Καταπάτηση αιγιαλού είπαν και το παράτησαν.

Η αφορμή σπουδαία.

Η διαθεσή μου έμοιαζε έτσι... χιλιάδες κομματάκια.

Η παραλία κάπως έτσι.

Κι η θάλασσα ακουμπάει.

Το νερό που γιατρεύει.

Αποχωρούσε κι ο ήλιος...

...μαζί με εμένα.

Κυριακή στην Αιδηψό.

Οι εικόνες όλες δικές μου και ανεπεξέργαστες.

Ακούμε "Μια πίστα από φώσφορο",

στίχοι Λίνας Νικολακοπούλου,

μουσική Θάνου Μικρούτσικου,

ερμηνεία Χαρούλας Αλεξίου.

υγ. Κατάλαβες;

Μόνο μια σκέψη απόψε

2010-10-01T00:41:00.004+03:00

Κάτι που δε βλέπεις, δε σημαίνει απαραίτητα πως δεν υπάρχει.

Εικόνα από το deviantart

Για τον Φρεσκολεμονή!!!

Κάτι να αλλάζει

2010-09-27T18:37:00.002+03:00

Το σχεδιαστήριό μου λύθηκε στα κομμάτια του.

Μπορεί να μην έγινα αρχιτέκτονας (ευτυχώς!), αλλά όλη η προετοιμασία άξιζε και μου έμαθε πολλά.

Τα τελευταία χρόνια το σχεδιαστήριο είχε γίνει το τσαντήρι μου. Χρησίμευε μόνο για να ακουμπάω

δεκάδες αντικείμενα, η μαμά μου να φωνάζει να τα συμμαζεύω, να γεμίζουν σκόνη και σαν έπιπλο

να αφήνει ελάχιστο ελεύθερο χώρο στο δωμάτιό μου. Η εποχή που αράδιαζα τα σχεδιαστικά όργανα,

έβαζα ένα cd και αφοσιωνόμουν στη σχεδίαση κάπου κτιρίου πέρασε προ πολλού.

Έτσι αποφάσισα να το αντικαταστήσω με ένα πιο μικρό έπιπλο, το οποίο να μου επιτρέπει

να αποθηκεύω πολλά πράγματα. Το αποτέλεσμα; Το δωμάτιο ανάσανε λίγο. Μπορώ να κάνω

και στροφή αν θέλω! Πλέον χωράω να μετακινηθώ, να ανοίξω άνετα τη ντουλάπα.

Δείτε το! Λείπει μόνο να βάλω φωτογραφίες σε μια κορνίζα που έχω και θα ολοκληρωθεί!

Πάντα απλό

2010-09-23T00:45:00.000+03:00

Όταν βγήκε αυτό το τραγούδι δε μου άρεσε καθόλου. Μάλλον το είχα παρεξηγήσει. Κάποια άλλη στιμγή που το άκουσα το βρήκα πολύ όμορφο κι ίσως να έφταιγε μια κατάσταση, μια φράση που συνειρμικά με έκανε να σκεφτώ κάτι. Δε θυμάμαι. Αλλά συνήθως κάπως έτσι κάνω κάτι δικό μου.

Σήμερα το απογευματάκι το άκουσα μετά από πολύ καιρό. Και το έβαλα τώρα στο σπίτι να το ξανακούσω με την ησυχία μου. Μπορεί να μη θυμάμαι πώς το πρωτοαγάπησα, βρήκα όμως λόγους σήμερα να το ξαναγαπήσω, να το τραγουδήσω, να χαθώ στη μυρωδιά του. Νιώθω να θέλω να πω πολλά για όσα μου ήρθαν στο μυαλό από αυτό το τραγούδι. Νιώθω όμως ότι δεν υπάρχει κατάλληλος ακροατής. Νιώθω ότι κανείς δε δείχνει ενδιαφέρον να ακούσει.

Μπορεί να μην ακουστεί ωραίο όπως θα το πω, μα έχω μάθει να αρκούμαι με το πώς έχουν τα πράγματα. Αλλά τώρα θέλω να κρυφτώ μέσα στο κασκόλ ή στο παλτό σου. Να νιώσω μικρούλα θέλω.

Τίτλος: Εσύ με ξέρεις πιο πολύ
Ερμηνευτές: Χαρούλα Αλεξίου, Φίλιππος Πλιάτσικας
Από το άλμπουμ Ως την άκρη τ' ουρανού σου (2003)
Μουσική και στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου
τα μαγικά ταξίδια μου, τα έκανες κι εσύ
Όταν η νύχτα μ' έστελνε, στα στέκια της ερήμου
για σένα ήταν πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις
Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου
για σένα είναι πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις.

Κι απόψε, μες την έρημη την πόλη, που με βρήκες πάλι,
πάρε με κοντά σου

Κρύψε με μες το παλτό σου, κάνε με κορμί δικό σου
ως την άκρη του μυαλού σου, ως την άκρη του ουρανού σου
Τύλιξέ με στο κασκόλ σου, σαν παιδί σαν άγγελό σου
να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χωρέσω στ' όνομά σου

Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της
κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ
μα όταν μαζί σου περπατώ, στα έρημα στενά της
στο πέλαγος της μοναξιάς μου, γίνεσαι νησί
Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της
κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ.

Αλήθεια;

2010-09-19T02:09:00.000+03:00

Είναι τόσο εύκολο να φεύγεις;

Καλός να είναι ο δρόμος.

Θα νοιάζομαι πάντα...

για ό,τι αγάπησα.

Δεν είναι ένα παιχνίδι

2010-09-09T18:49:00.001+03:00

Χθες το βράδυ κοιμηθήκαμε αγκαλιά. Εσύ δικαιολογημένα κουρασμένος κοιμήθηκες στο λεπτό. Εγώ δε νύσταζα, αλλά ξάπλωσα στην αγκαλιά σου και απολάμβανα, μιας και σπάνια συμβαίνει. Είχε περάσει μισή ώρα. Είχα πιαστεί και ήθελα να κουνηθώ. Σκέφτηκα να φύγω από την αγκαλιά σου για να μην ενοχλώ τον ύπνο σου. Εσύ όμως μέσα στον ύπνο σου, δεν μπορώ να εξηγήσω πώς, έβαζες δύναμη και δε με άφηνες να φύγω. Έκατσα λίγο ακόμα να σιγουρευτώ ότι δεν σε ξύπνησα, και μετά γλίστρησα απαλά στο δικό μου μαξιλάρι. Συνέχισες να κοιμάσαι κι εγώ δίπλα σου να σου κρατώ απλά το χέρι. Κοιμόμουν για λίγα λεπτά πολύ ελαφριά και ξυπνούσα κάθε λίγο και λιγάκι. Εσύ ήσουν εκεί.

Στις 5 το πρωί σου έφτιαξα πρωινό και σου είπα αυτό που έκανες στον ύπνο σου. Δεν το είχες καταλάβει μου είπες, κοιμόσουν βαθιά. Μου χαμογέλασες και με αγκάλιασες. Σήμερα η μέρα σου ξεκίνησε όμορφα. Έφυγες και επιτέλους κοιμήθηκα λίγες ώρες συνεχόμενα. Τώρα γράφω μια ανάρτηση. Μου ζητήσαν να πω δέκα πράγματα που αγαπώ. Σήμερα, τώρα, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να αγαπώ πιο πολύ από τη χθεσινή βραδιά.

Νένη μου, Θαλασσένια μου, δεν τήρησα τους κανόνες, αλλά το ξέρω ότι θα μου το συγχωρήσετε. Αυτή τη στιγμή, η απάντησή μου στο παιχνίδι που με καλέσατε είναι αυτή η παραπάνω.

Το τραγούδι που ακούμε έχει τίτλο "Κραταιά ως θάνατος αγάπη". Είναι από το Μεγάλο Ερωτικό του Μάνου Χατζιδάκι, σε ποιήση Σολομώντα (απόσπασμα από το Άσμα Ασμάτων). Μεταξύ άλλων λέει:

Θες με ως σφραγίδα επί την καρδίαν σου

ως σφραγίδα επί τον βραχίονά σου·

ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη,

σκληρός ως Άδης ζήλος

περίπτερα αυτής περίπτερα πυρός

φλόγες αυτής·

ύδωρ πολύ ου δυνήσεται σβέσαι την αγάπην,

και ποταμοί ου συγκλύσουσιν αυτήν.

Πέρασε ο καιρός

2010-09-05T22:07:00.002+03:00

Πώς μου ήρθε στο μυαλό δεν ξέρω. Κοιτούσα πέρυσι 5 Σεπτεμβρίου που είχα κάνει πάλι ανάρτηση. Τη θυμάμαι εκείνη τη βραδιά χαρακτηριστικά. Πόσα μα πόσα έχουν αλλάξει, κι άλλα τόσα που μείναν ίδια. Ήρθαν πολύ όμορφα και πολύ άσχημα, μερικά φύγαν κιόλας, κι άλλα στις θέσεις τους επέστρεψαν. Πέρασε ένας χρόνος γεμάτος από στιγμές και συναισθήματα. Μα με σιγουριά δεν μπορώ να σου πω τι γεύση μου αφήνει. Η ζυγαριά δε γέρνει προς τη χαρά ή τη λύπη. Εγώ λέω να κοιμηθώ το βράδυ με ανάμνηση όμορφη στο μυαλό μου. Καλύτερα έτσι.

.................................................................................................................................................................

Αύριο ξημερώνει μια μέρα που για μια καλή μου φίλη είναι πολύ σημαντική. Και χαίρομαι τόσο μα τόσο γιατί θα της φέρει χαρά και μόνο... Κοριτσάκι μου σου είπα, να χαμογελάς πολύ πολύ! Και να είναι ο δρόμος σου με ρόδα στρωμμένος, μέσα από την καρδιά μου.

.................................................................................................................................................................

Κι ίσως να είναι και για μένα μια όμορφη μέρα... Θα είναι. Το αποφάσισα.

.................................................................................................................................................................

Χθες το βράδυ είχα έναν μεγάλο διάλογο με έναν φίλο που γνωριζόματε από το σχολείο. Αν μας άκουγε κανείς θα έλεγε ότι λογομαχούμε, και ίσως να το κάναμε κιόλας. Αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι ο πραγματικός φίλος σε ακούει και σου μιλάει. Δεν προσβάλλεται και δεν έχει σκοπό να σε προσβάλλει. Ακόμα κι όταν υπάρχει διαφωνία, ο διάλογος εξακολουθεί να είναι ουσιαστικός. Ευχαριστιέμαι να μιλάω με αυτόν τον άνθρωπο. Γιατί πάντοτε μιλάμε με σεβασμό και κανείς δεν επιβάλλεται στον άλλο. Κάπου εκεί ίσως να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες και τα λάθη μας ή τα πάθη μας.

Και η σκέψη μου πήγε πιο μακριά, τη γενίκευσα ίσως, μα σκέφτηκα αυτούς που κλείνονται στη μοναξιά τους. Νιώθω ότι όλοι μας μπορούμε να μιλήσουμε σε κάποιον. Σίγουρα υπάρχει έστω κι ένας που να μπορεί να ακούσει αυτά που μας βασανίζουν, που να ξέρει πώς να μας χαμογελάσει κι εμείς να νιώθουμε άνετα να του ανοίξουμε την καρδιά μας.

Σκέφτηκα και τον διάλογο σαν διαδικασία. Μπορεί να δώσει λύσεις και ιδέες, να κρατήσει συντροφιά, να τακτοποιήσει παρεξηγήσεις. Από πότε έχουμε να συζητήσουμε άραγε με μερικούς ανθρώπους ουσιαστικά, ακόμα κι αν μιλάμε πολύ συχνά; Σκέφτηκες πόσο καιρό έχουμε να συζητήσουμε;

.................................................................................................................................................................

Αυτά κι άλλα τόσα γυρνάνε στο μυαλό μου. Λίγο μπερδεμένα, τα έγραψα όμως.
Το τραγούδι το βάζω για όσους αγαπώ, χωρίς να υπάρχει λόγος, έτσι απλά.

Να είναι και για εσάς μια όμορφη μέρα αύριο. Πάρτε το απόφαση!

Αν είχε λόγια

2010-09-02T00:48:00.001+03:00

Μια αναφορά στο Μάνο Χατζιδάκι, έναν συνθέτη που αγαπώ και ασχολούμαι αρκετά μαζί του.

Ίσως η αγαπημένη μου δημιουργία του είναι Το Χαμόγελο της Τζοκόντα. Δίσκος με μελωδίες, ο οποίος γράφτηκε την περίοδο που ο Μάνος Χατζιδάκις έμενε στην Αμερική (1965-1972 περίπου). Η ηχογράφηση έγινε στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 1965. Παραγωγός του δίσκου ο Quincy Jones. Ο δίσκος κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αμερική με δώδεκα τραγούδια και την ίδια χρονιά στην Ελλάδα χωρίς τα τραγούδια Οι Αθλητές και Ο Στρατιώτης.

Στο βιβλιαράκι της νεότερης έκδοσης σε CD υπάρχει σημείωμα του Μάνου Χατζιδάκι για το πώς εμπνεύστηκε αυτή τη δημιουργία. Εν συντομία, περιγράφει πως είχε βρεθεί σε μια παρέλαση στην 5η Λεωφόρο και είδε μέσα στον κόσμο και τις μουσικές και τα χρώματα μια γυναικούλα μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία. Δεν την πρόσεχε κανείς, ούτε κι εκείνη πρόσεχε το πλήθος. Την πρόσεξε εκείνος και προσπάθησε να της μιλήσει. Δεν ήξερε τι θα της έλεγε και μέχρι να αποφασίσει την είχε χάσει από τα μάτια του. Προσπαθώντας να την βρει, στάθηκε έξω από ένα βιβλιοπωλείο, που στη βιτρίνα του είδε ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι, με τη Τζοκόντα στο εξώφυλλο. Μαζί με μια μελωδία του Βιβάλντι που τυρρανούσε εκείνη τη μέρα το μυαλό του, προέκυψε Το Χαμόγελο της Τζοκόντα. Θέμα των τραγουδιών λοιπόν του δίσκου είναι η γυναίκα έρημη μες στη μεγάλη πόλη. Στη συνέχεια, στο βιβλιαράκι, αναφέρονται τα λόγια που ο ίδιος είχε εμπνευστεί για την κάθε μελωδία.

Στέκομαι στο δεύτερο από αυτά, μια μελαγχολική θα έλεγα μελωδία, με τίτλο Κοντέσα Εστερχάζυ. Αλλά τα λόγια με τα οποία την ονειρεύτηκε ο Μάνος Χατζιδάκις με έκαναν να αγαπήσω τη μελωδία περισσότερο. Τα αντιγράφω ακριβώς:

ΚΟΝΤΕΣΑ ΕΣΤΕΡΧΑΖΥ
Απ΄το ανοιχτό παράθυρό μου κοιτάζω τα σύννεφα να πέφτουν στάλες –χωρίς να καταλάβω αν είναι απ’ τα μάτια μου ή από τον ουρανό- στα λουλούδια που καλλιεργεί στο δικό της παράθυρο η κοντέσα Εστερχάζυ, ακριβώς κάτω από το δικό μου δωμάτιο.
Ο γιος της κοντέσας, μαθητής, που διάβαζε στο παραθύρι, είδε τις στάλες, γύρισε και με κοίταξε και μου χαμογελάει. Η κοντέσα έκλεισε βιαστικά το παράθυρο, τον πήρε μέσα και του ‘δειξε τα σκυθρωπά πορτραίτα των προγόνων του θυμίζοντάς του πως ποτέ ένας Εστερχάζυ δεν χαμογελάει στον ουρανό.

Μια αναφορά στο Μάνο Χατζιδάκι. Και μια ευχή από μένα. Κανένας να μην έμεινε απόγονος της οικογένειας Εστερχάζυ. Κανένας να μην αρνείται ένα χαμόγελο στον ουρανό. Κι αν είσαι ο μαθητής αυτός που διαβάζει στο παράθυρο και η κοντέσα σου απαγορεύει να χαμογελάς, τότε άνοιξε διάπλατα το παράθυρο, βγάλε φτερά και φύγε, με ένα χαμόγελο πλατύ στραμμένο στον απέραντο ουρανό.

Αγιοποίηση

2010-09-01T01:23:00.000+03:00

Ή αλλιώς... Μου ανάβουν τα λαμπάκια!

Ήρθε η ώρα που δεν μπορώ να κρατήσω άλλο το στόμα μου κλειστό, ή μάλλον τα δάχτυλά μου δεμένα, και θα τα γράψω σε εσάς να ξεθυμάνω κι ας μη συμφωνήσετε μαζί μου.

Μιλάμε ετούτη τη φορά για όσους φοράνε μπρούτζινα φωτοστέφανα. Γιατί ο μπρούτζος, ό,τι και να του κάνεις, χρυσός δε γίνεται.

Υπάρχουν άνθρωποι λοιπόν (υγεία να έχουν κατά τα άλλα) που χτίζουν με κόπο και θυσίες -μα και με σκοπό- ένα πρόσωπο φωτεινό, γεμάτο από τα καλύτερα συναισθήματα του κόσμου, γεμάτο συμπόνια και κυρίως ηθική, ορθότητα πράξεων και αγιοσύνη. Και λέω με κόπο, γιατί οι παγίδες που υπάρχουν είναι πολλές.
Πρώτη και καλύτερη παγίδα: να φάσκει και να αντιφάσκει το πρόσωπο αυτό. Όπου το συμφέρει... καλοσύνη και αγάπη, όπου δεν το συμφέρει... εγωισμός και πείσμα.
Παγίδα δεύτερη: αποκαλύπτεται η διπροσωπία εκεί που δεν το περιμένει. Εκεί που νομίζει ότι όλοι προσκυνάνε στη μεγαλοκαρδία, ακριβώς εκεί κάτι ξεγλιστράει κι αν όχι όλοι, έστω λίγοι, καταλαβαίνουν το ποιόν του ανθρώπου αυτού.
Παγίδα τρίτη (έμμεση): άνθρωποι τριγύρω αρχίζουν και ρωτάνε αυτούς που ξέρουν καλύτερα, τι συμπεριφορές είναι αυτές; Μια έτσι, μια αλλιώς; Εκεί πια το πράγμα αρχίζει να συζητιέται και να προεκτείνεται.
Αυτό που με κάνει και απορώ βέβαια είναι πώς μερικοί γυρίζουν και ξαναγλείφουν το ίδιο πρόσωπο. Δε βλέπουν δηλαδή; Τι συμφέρον, τι μπορεί να κερδίσεις από τέτοιο άνθρωπο;

Αυτά βλέπω να συμβαίνουν εδώ πιο δίπλα από εμένα και ευτυχώς δε με αγγίζουν. Αλλά από την άλλη με πνίγει να βλέπω τέτοια κατάσταση εδώ πιο δίπλα. Ξέρω ότι δεν έχω δικαίωμα να εκφέρω γνώμη, γι' αυτό τα λέω σε εσάς και το κρίμα φυσικά στο λαιμό μου. Τέτοιοι άνθρωποι με τρομάζουν και με ωθούν στο να γίνομαι εσωστρεφής, να μην εμπιστεύομαι την αγάπη των άλλων και να είμαι πολύ καχύποπτη.

Αυτά ήταν εν συντομία. Μακριά από εμάς (κι από εσάς βέβαια) τέτοια πράγματα.

Η μουσική επιλογή είναι αφιερωμένη, την είχα υποσχεθεί. Ακούμε λοιπόν ένα εξαιρετικό βαλς, τα "Κύματα του Δουνάβεως" του Ιωσήφ Ιβάνοβιτς. Απολαύστε.

Δώρο

2010-08-24T01:42:00.000+03:00

(Άνοιξε τα ηχεία αν θες.)

Αν με ρωτούσες ποια στοιχεία αγαπώ στη φύση, χωρίς πολλή σκέψη θα σου έλεγα τα εξής 3:

από τα φυσικά υλικά, την πέτρα

από τα φυτά, τον πλάτανο

και σίγουρα, με όλη μου την ψυχή, το ποτάμι.

Κοίτα εδώ πόσο έχει λυγίσει ο πλάτανος και γλύφει κυριολεκτικά το παγωμένο νερό.

Στο ίδιο σημείο, οι πάπιες βουτάνε και βγαίνουν γρήγορα γρήγορα, κάνοντας τη βόλτα τους ανάμεσα στα πόδια μας. Ή μήπως εμείς βολτάρουμε ανάμεσα στα δικά τους;

Πιο πέρα, σε ένα μικρό φράγμα που έχει φτιαχτεί, δημιουργούνται αντικατοπτρισμοί στα νερά που λιμνάζουν. Ο βυθός φαινόταν πεντακάθαρα κάτω από το νερό.

Έκατσα κι εγώ να χαζέψω...
Με συλλάβανε!

Βλέπεις μια ξύλινη κατασκευή κάτω από εκείνο το πλατάνι; Να σου πω ότι μου θύμισε τις παύλες / | \ | ;

Το δέντρο εκείνο απέναντι, παρότι είναι πανέμορφο, με έκανε να σκεφτώ ότι είναι αταίριαστο με το τοπίο έτσι καλοσχηματισμένο και όρθιο όπως στέκει. Εκεί όλα τα άλλα δέντρα έγερναν προς το νερό.

Λατρεύω αυτό τον ήχο. Άκου... κελάρισμα λέγεται.

Δεν ξέρω τι με κάνει να τα αγαπώ όλα αυτά.
Οι ψυχικές αναλύσεις δε με αφορούν.
Λέω απλά γελώντας ότι φταίει το γονίδιο.

Οι δύο πρώτες φωτογραφίες είναι από ορεινό χωριό στα Τζουμέρκα Ιωαννίνων.
Οι υπόλοιπες από τον ποταμό Λούρο, ο οποίος διασχίζει την Ήπειρο.
Είναι όλες τραβηγμένες από μένα (εκτός από αυτή που με απεικονίζει φυσικά, την οποία τράβηξε ο πατέρας μου).
Δεν έχουν καμία επεξεργασία στον υπολογιστή και είναι χαμηλής ανάλυσης.
Μπορείς να τις κλέψεις άνετα, εγώ εξάλλου τις έχω ζήσει.

Νηνεμία

2010-08-18T23:20:00.000+03:00

Και μια ευχή ψιθυριστή.

Να αρχίσει ένα απαλό και δροσερό αεράκι.

υγ. Όταν έχει ομίχλη, κάθισε κι απόλαυσέ την.

Στο τίποτα που συχνά επικαλούμαι

2010-08-12T11:36:00.000+03:00

Ήθελα να ήμουν σπίτι μου.
Να γευτώ τις αγκαλιές που αναγκάστηκα να αφήσω.
Και πόσο μου είχαν λείψει τα μάτια εκείνα.
Και τα δικά σου. ΚΑΙ τα δικά σου.
Και με τρέλαινε το να μη μπορώ πρακτικά να φτάσω αυτό που ήθελα.

Γιατί είπα για μια φορά να κάνω το χατήρι των άλλων
και να μην τους δώσω τη χαρά να με πουν ξεροκέφαλη.
Γιατί θα ήταν πιο επώδυνο για εκείνους να μπουν στη διαδικασία να καταλάβουν.
Και μη γελιόμαστε... κανείς δε διατίθεται να το κάνει.

Κουράστηκα να τηρώ το πρόγραμμα κατά γράμμα.
Κουράστηκα να κρατάω τα συναισθήματά μου πιο χαμηλά από τους άλλους.
Ουσιαστικά να τα κρύβω πίσω από τα μάτια.
Ξέρεις δεν έχει άλλο χώρο εκεί από πίσω.
Και δεν τα είδες τα μάτια μου, δε φαίνεται να θέλεις να τα δεις.
Κι έτσι τα έκλεισα, βυθίστηκα, γέμισα τις χούφτες μου με άμμο
και την άφησα να γλιστρήσει απαλά.
Και θυμήθηκα να αναπνεύσω, για να πω πως ζω ακόμα κι έτσι, επιπλέοντας.

Αναρωτιόμουν "τι γυρεύω εγώ εδώ;"
Εγώ σπίτι μου ήθελα να είμαι.
Ποιος σου είπε ότι ήθελα τη θάλασσα;
Μα δεν ξέρεις ότι δεν την αγαπώ τη θάλασσα;
Και δεν κάθομαι στον ήλιο. Αναγκάστηκα.
Αν βάλω μια φωνή για όσα με καταπίεσαν,
αν αρχίσω να κλαίω τα όσα μάζεψα πίσω από τα μάτια,
να ξέρεις θα μου πάρει μέρες, μοναξιάς ανείπωτης κι ασφυκτικής.

Το άλλο σου το είπα; Μια μέρα δε θα υπάρχεις.
Μην ξεκινήσεις να προσάπτεις κατηγορίες.
Κανείς δε θα σε ρωτήσει, κανείς δε θα αποφασίσει, κανείς δε θα φταίει, αλήθεια.
Απλά μια μέρα θα χαθείς από προσώπου γης.
Μέσα σε ένα κουτί
(κατά προτίμηση μαύρο που είναι και πιο ντιζαϊνάτο)
και δε θα σε ξαναδεί κανείς.
Σκέψου το, είναι τρελό, γίνεσαι με το χώμα ένα και με την ίδια τη φύση ένα.
Γιατί είναι γραμμένο τα έμψυχα του κόσμου τούτου
να βιώνουν πόνο και να ενώνονται με το χώμα.
Τα άψυχα μπορούν να υπάρξουν ακόμα και αιώνια.

Κοίτα πόσος κόσμος! Τι γυρεύω εγώ μ'αυτούς;
Δεν το ζήτησα ποτέ. Καλύτερα να ήμουν σπίτι μου.
Ξέρεις είμαι από αυτούς που δίνουν ουσία στα πράγματα και τα νιώθουν.
Τι βλακεία!
Έτσι πολλές φορές η μοναξιά μεγαλώνει.
Ακριβώς τη στιγμή που οι άλλοι προσπερνάνε, ακριβώς τότε ο κόσμος αδειάζει.

Μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτό είναι το χειρότερό μου καλοκαίρι.
Και δεν υπάρχει περίπτωση να το ξεχάσω.
Αυτό που λέμε επιλεκτική μνήμη δεν υφίσταται.
Θα το θυμάμαι κι ίσως ήδη να ξέρω
ότι θα είναι ένα από τα χειρότερα,
ακόμα κι από αυτά που πρόκειται να έρθουν.

Πικρογελάς

2010-08-03T20:08:00.000+03:00

Γιάννης Ρίτσος, Χρήστος Λεοντής, Νίκος Ξυλούρης "Και να αδερφέ μου"

Τώρα

2010-07-30T23:48:00.000+03:00

Που όλοι φύγανε

Θα σου το πω

Είμαι κουρασμένη

Συμβαίνει

2010-07-20T01:11:00.002+03:00

Ξεκινάμε να πάμε στην κόλαση φορώντας μαγιό.
Έλα όμως που εκεί μπορεί να έχει δυο μέτρα χιόνι...

Ακούμε το τραγούδι "Οι μοίρες" με την Τάνια Τσανακλίδου
σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη (καιρό είχαμε!).

Βαλές

2010-07-13T00:46:00.003+03:00

Ήθελα να γράψω για την αίσθηση που μπορεί να σου αφήσει ένα τραγούδι, ένας άνθρωπος, ένα βιβλίο, ένα κάτι τέλος πάντων. Ήθελα να πω για το πώς αυτή η αίσθηση μπορεί να γκρεμιστεί μέσα σε δευτερόλεπτα. Κι ήθελα να πω πόσο κακό μας κάνουν οι άνθρωποι όταν τα παίρνουν όλα πίσω, λόγια, συναισθήματα, πράξεις. Απλώνουν σε μια στιγμή και αρπάζουν αυτά που κάποτε χάρισαν. Και μένεις με τις παλάμες άδειες, ριγμένες στα πλάγια να κοιτούν τον ουρανό. Και τότε η αίσθηση αλλάζει, νιώθεις να σε έχουν κλέψει, να σου έχουν κλέψει κάτι από τα μείχια σου μέσα.

Τώρα πια λέω "δε βαριέσαι". Όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, ανοίγω ακόμα περισσότερο να κλέψουν κι άλλα αν θέλουν. Τουλάχιστον μπορώ να κοιμάμαι τα βράδια με τη συνείδηση ήσυχη. Πάντα κάνω αυτοκριτική και μάλιστα αυστηρή, κι ως τώρα ό,τι χάρισα βλέπω πως δεν το πήρα πίσω. Σταμάτησα να ζω και με τις μνήμες πια. Δεν έβρισκα το λόγο. Κουράστηκα να αναμοχλεύω. Και μη βιαστείς να μου πεις ότι οι άνθρωποι έτσι κάνουν, ότι υποκρίνονται, ότι δεν είναι τέλειοι. Όλα αυτά τα έχω χιλιοακούσει. Είμαστε κι εμείς άνθρωποι ξέρεις.

.................................................................................................................................................................

Κι ακόμα ήθελα να βάλω να ακούσετε το τραγούδι "Πώς να ξεχάσω" από το άλμπουμ "Ο χορός των άστρων", σε μουσική Ευανθίας Ρεμπούτσικα και στίχους Ελένης Ζιώγα, με τη φωνή της Έλλης Πασπαλά. Όταν το είχα πρωτοακούσει μου άφησε μια αίσθηση γλυκιά και ζεστή. Με έκανε να δακρίσω. Μου έφερε στο νου ένα άλλο τραγούδι, και όλα μαζί μια πολύτιμη στιγμή μου. Θεώρησα τραγικό που σε ολόκληρο το διαδίκτυο δεν το βρήκα να σας το ανεβάσω. Κι είναι πραγματικά αξιόλογο. Τουλάχιστον σας αφήνω τους στίχους κι ελπίζω έστω και σε έναν να αρέσει.

Πώς να ξεχάσω εκείνο το πρωί
αγκαλιά σου που 'χα κοιμηθεί
και μαζί μας ξύπνησε το φως
στην πατρίδα που 'χασες μικρός.

Πώς να ξεχάσω που είδαμε αγκαλιά
τα ναυάγια που 'χες στην καρδιά
να οργώνουν πάλι απ’ την αρχή
του Βοσπόρου πέρα την γραμμή.

Πώς να ξεχάσω εκείνη τη στιγμή
μπροστά στο σπίτι που 'χες γεννηθεί
που μου είπες πως θα μ’αγαπάς
σαν πατρίδα που 'χεις και κρατάς.

Μετά τη βοήθεια του αγαπημένου κύριου b|a|s|n\i/a το τραγούδι μπήκε στο πλάι, πάνω δεξιά.

Ευχαριστώ :)

Αυταπάτη

2010-07-03T15:13:00.002+03:00

Χθες το βράδυ όταν ξάπλωσα σου έκανα χώρο στο κρεββάτι.
Και πίστεψα ότι θα έρθεις να ξαπλώσεις με προσκέφαλο το μπράτσο μου.
Και εγώ θα σε νανούριζα χαϊδεύοντας τα κοντοκουρεμένα μαλλιά σου με ένα τραγούδι.

Το μαξιλάρι μου βράχηκε λιγάκι.

Πραγματικά, αυτή τη φορά δε φταις εσύ καθόλου που θ' αργήσεις.

υγ. Μια αγκαλίτσα μόνο θέλω, τόση δα μικρούλα.

Οι παλάμες προς τα πάνω

2010-06-28T00:56:00.003+03:00

Περνάνε τα πράγματα. Περνάνε γιατί οι ζωές μας προχωράνε συνεχώς κι αυτά γίνονται αναμνήσεις. Πώς μπορείς να ξεχάσεις; Στιγμές της ζωής της δικής μου, άλλοτε καλές κι άλλοτε κακές. Περνάνε λίγα χρόνια, λιγάκι μεγαλώνω, θυμάμαι, μα πλέον όλα τα βλέπω αλλιώς. Κάποιοι μπορεί να με πούνε χαζή, μα το να κρατήσω κακία είναι κάτι που δε μου βγαίνει. Πιστεύω πως δεν έχει αξία η κακία. Κυλάει ο χρόνος κι όλα μαλακώνουν.

Κι ίσως έρχεται μια ώρα που προσπαθείς να προσφέρεις χαμόγελο σε αυτόν που σε πλήγωσε ή προσπαθείς να παρηγορήσεις αυτόν που σε απογοήτευσε ή που ενθαρρύνεις αυτόν που σε αρνήθηκε.

Το να αποκαλύψω ένα υπέροχο φεγγάρι σε κάποιον που κάποτε με λύπησε, μου έδωσε μια μικρή χαρά, από αυτές που σπανίζουν και τις ψάχνω απεγνωσμένα. Τα μαθήματα ζωής που πήρα μέσα από την άσχημη συμπεριφορά αυτού του ανθρώπου είναι για μένα ανεκτίμητα. Πολλές στιγμές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ευχαριστεί αυτόν τον άνθρωπο, γιατί μου έδειξε πόσο άσχημος είναι ο εγωισμός, πόσο άτοπο είναι να θεωρείς τους ανθρώπους δεδομένους. Μέσα από δικά του λάθη και εν τέλη μέσα από μια απαράδεκτη συμπεριφορά προς εμένα, εγώ έμαθα.

Κι όταν το συνειδητοποίησα, σαν να χαμογέλουσα πια περισσότερο, σαν να γαλήνεψα περισσότερο. Και του χαμογέλασα ένα υπέροχο φεγγάρι.

Ποτέ δεν αρνήθηκα ότι είμαι ένας άνθρωπος γεμάτος φόβο. Όμως ως στάση ζωής επέλεξα τη συνεχή πάλη ενάντια στο φόβο. Πάντα με αισιοδοξία. Εξάλλου το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να μου βγει και πάλι σε κακό. Μα δε βαριέσαι... τουλάχιστον θα έχω να θυμάμαι.

Έπιασε βροχή τώρα. Από το πρωί παιδεύεται με μαύρα σύννεφα και μπουμπουνιτά. Άραγε εκεί τι καιρό κάνει;

Η μουσική σήμερα είναι του Μάνου Χατζιδάκι. Βροχή, από το Χαμόγελο της Τζοκόντας.

Φυσάει

2010-06-21T15:59:00.004+03:00

Υπάρχουν στιγμές που μου τη σπάνε τα περιθώρια στα τετράδια. Όταν ήσουν στο σχολείο, δε σου την έδινε όταν σου έκαναν παρατήρηση γιατί έγραψες στο περιθώριο; Τότε γιατί υπάρχει αφού δεν πρέπει να γράφουμε σ' αυτό; Πάντα μου την έσπαγε το δεξί και το κάτω περιθώριο. Όχι το αριστερό και το πάνω (και αυτό δεν είναι πολιτική θέση).

Κι έτσι αυτό γίνεται βίωμα και ποτέ δε βάζουμε τον εαυτό μας στο περιθώριο. Πάντα θέλουμε να είμαστε στο κέντρο ή τουλάχιστον μες στο πλάνο.

Σάββατο μεσημεράκι. ΕΤ3, εκπομπή "Διασπορά". Αναφέρει ότι έχουν περάσει 50 χρόνια από την συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, σχετικά με την εργασία των Ελλήνων μεταναστών σε Γερμανικές πόλεις (ΟΚ το λέω με δικά μου λόγια). Συνεντεύξεις με συνταξιούχους πια Έλληνες μετανάστες που είτε γύρισαν στην Ελλάδα είτε παρέμειναν εκεί. Συνεντεύξεις με άτομα της 2ης γενιάς μεταναστών. Ένας κύριος λέει: "Πατρίδα τελικά είναι το μέρος εκείνο όπου ζεις καλύτερα".

Πολλοί από εμάς είμαστε παιδιά ή εγγόνια μεταναστών. Ας αναλογιστούμε λοιπόν λιγάκι το πώς φερόμαστε στους μετανάστες της χώρας μας. Ο παππούς μου δούλεψε 3 χρόνια στη Γερμανία. 3 από τα 4 παιδιά του γεννήθηκαν με τον ίδιο απών. Φυσικά δεν ήξερε τη γλώσσα, έπρεπε όμως να επικοινωνήσει για να επιβιώσει. Ένιωσε τον εξευτελισμό από τους γηγενείς. Γύρισε πίσω το ίδιο φτωχός. Πήρε όμως γερμανική σύνταξη και παίρνει ακόμα. 14 ευρώ ή 14 γερμανικά μάρκα, δε θυμάμαι τώρα. Ελάχιστα αλλά τα πήρε.

Η γιαγιά του συντρόφου μου ήταν Ελληνίδα της Κωνσταντινούπολης, το ίδιο και ο παππούς του. Το 1965 διώχθηκαν, άφησαν με το ζόρι μια καλή ζωή για να ζήσουν πια στην Ελλάδα μια ζωή σχετικά φτωχική. Είναι τραγικό το φαρμάκι που έσταζε από τα στόματα των συμπολιτών και γειτόνων Ελλήνων που βρήκαν εδώ. Τουρκόσπορους και ξένους τους έλεγαν οι γηγενείς γείτονες (φυσικά όχι όλοι, δε θέλω να γράφω υπερβολές). "Οι Τούρκοι της Πόλης, που ήταν κι αυτοί γείτονες και φίλοι, περισσότερο μας σέβονταν" μου είπε μια φορά αυτή η γυναίκα.

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτου εθνικότητας, μπορούμε να είμαστε το ίδιο κακόψυχοι ή καλόκαρδοι. Το παράδειγμα ή η εξαίρεση διαφέρει για τον καθένα μας, ανάλογα με το πόσο μακριά φτάνει η ματιά μας.

Γράφω σε ένα τετράδιο, με πολύ άσχημα γράμματα και έχω ξεφύγει και στο δεξί και στο κάτω περιθώριο.

Ακούμε "Φυσάει Κόντρα" από το άλμπουμ "Πέρασμα στ' Ακρόνειρο" του 2002 των Active Member.

Άκου

2010-06-16T01:15:00.000+03:00

Έχει κύμα η θάλασσα, άκου.
Κι αν δεν μπορώ να αγκαλιάσω εσένα, θα αγκαλιάσω το κύμα.
Πιο δύσκολο μα και πιο εφικτό αυτή τη στιγμή.
Άκου που τραγουδάω κι ακούω μουσικές που δεν τραγουδιούνται.
Τρεις στοίβες με CDs πάνω στο γραφείο μου.
Η μία είναι τα καινούρια, από χέρι, που δεν άκουσα ακόμα.
Προσπαθώ να ακούω νέα, να έχω να σου λέω.
Μου ζητάς τον κόσμο τον έξω να σου τον φέρνω κοντά.
Ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω τώρα για σένα.
Να νιώθεις τύχη που δεν ακούς τα επιτηδευμένα λόγια.
Όλη η βλακεία της γης μαζεμένη σε φράσεις κλισέ.
Σου θυμίζουν έτσι πόσο πλαστός και ψεύτικος μπορεί να είναι ο κόσμος.
Κι άκου και τα βήματά μου, τα ακολουθεί λαχανιασμένη η καρδιά μου.
Σουλατσάρω πάνω-κάτω στο διάδρομο και περιμένω.
Οι πόρτες στις δυο άκρες είναι κλειδωμένες και λίγο φως μπαίνει από τα παράθυρα.
Περιμένω να ανοίξει η μπροστινή και να ακούσουμε τα επόμενα μαζί.

Ακούμε "Ξημέρωμα στην Εθνική" από Συνήθεις Ύποπτους, μουσική-στίχοι-ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος, από το δίσκο "Είμαι αυτό που κυνηγάω" του 2000.

Με ένα χαμόγελο ζεστό

2010-06-08T00:19:00.001+03:00

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω να μιλάω για σένα. Να το πάρω χρονικά. Πάμε πολλά χρόνια πίσω. Από πάντα, όσο θυμάμαι, σου είχα αδυναμία και μου είχες κι εσύ. Εκεί στα 14 θυμάμαι την πιο χαρακτηριστική αγκαλιά. Ήρθες στο νοσοκομείο μετά το ατύχημα κι ένιωσα ότι ήρθες μόνο για μένα, μιας και κανένας δεν ασχολούνταν μαζί μου. Κι ακόμα κι αν πόνεσαν τα μπράτσα μου από τη δύναμή σου, ξέρεις δε με ένοιαζε καθόλου.
Και θυμάσαι μετά μια νύχτα που κοιμήθηκα στο σπίτι σου γιατί το δικό μας ήταν γεμάτο; Τι υποκρισία! Τώρα οι ίδιοι δεν πατάνε καν. Θυμάσαι λοιπόν; Δε θυμάμαι αν ξύπνησα από εφιάλτη ή αν σε κατάλαβα που γύρισες από τη δουλειά, ή αν σε περίμενα, μα ήρθες, κάθησες δίπλα μου και απαλά μου χάιδεψες τον ώμο.
Δεν ξεχνάω ξέρεις. Σε θυμάμαι με χέρια ορθάνοιχτα να χορεύεις το ζεϊμπέκικο εκείνο και -Θέε μου- πώς χωράς όλον τον κόσμο μέσα σε μια αγκαλιά; Φεγγάρι μάγια μου 'κανες. Έκλαψα πολύ σε μια συναυλία που σε ένιωθα να πονάς. Κάθε φορά που ακουώ το τραγούδι αυτό, τραγουδάω με τη σκέψη μου εκεί και χαμογελάει η ψυχή μου. Χαμογελάει γιατί ξέρει ότι παρά τα όσα στραβά σου έφερε η ζωή, εσύ ζεις ακόμα, για σένα, για αυτή την τόση αγάπη για τον κόσμο που έχεις μέσα σου.
Μακάρι να ήσουν λίγο πιο τυχερός σε μερικά πράγματα. Πολλές φορές έχω προσευχηθεί για σένα. Μακάρι να σου είχαν έρθει αλλιώς, γιατί αξίζεις πολύ καλύτερα και περισσότερα. Δεν ξέρω βέβαια πόσο διαφορετικά θα ήταν πολλά πράγματα, μα θα ήθελα να σε δω αληθινά ευτυχισμένο.
Πλέον σε φωνάζω με το υποκοριστικό του ονόματός σου. Καταλαβαίνεις ότι το κάνω από τρυφερότητα κι ας επιμένεις μπροστά σε άλλους να σε φωνάζω με την ιδιότητά σου για να μη μας περνάνε για ζευγάρι. Κάθε φορά καθόμαστε δίπλα, πιανόμαστε από τους ώμους και γελάμε με τα αστεία που ανταλλάσσουμε. Μερικές άλλες φορές με κοιτάς με βλέμμα μελαγχολικό κι εγώ σου ψιθυρίζω με τα μάτια πόσο σ' αγαπώ. Και δε μιλάμε. Τον καφέ σου τον θες φτιαγμένο από μένα, κι εγώ την μπύρα σερβιρισμένη από σένα. Άγραφο κι ανύποτο, μα αυτονόητο μεταξύ μας.
Στο τηλέφωνο μου υπενθυμίζεις πάντα ότι έρχομαι πολύ σπάνια. Κι ίσως να είσαι ο μόνος λόγος που το μετανιώνω για λίγο. Στο τελευταίο τηλεφώνημα σου είπα ότι θα έρθω μια και καλή για καλοκαίρι. Από μέσα μου είπα "Με την πρώτη ευκαιρία". Το άκουσα μόνο εγώ κι αν δεν το κάνω θα είμαι μια μεγάλη ψεύτρα.

Ακούμε "Φεγγάρι μάγια μου 'κανες". Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός. Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης. Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Εδώ από το Τρίφωνο από το cd "Καράβια μοιάζουν οι ψυχές" του 2003.

2010-06-06T21:14:00.000+03:00

Το σπίτι του ακριβώς απέναντι, στην αυλή, στον πρώτο όροφο.

Τα τελευταία δώδεκα χρόνια τον βλέπω καθημερινά, χαμογελάμε, καλημεριζόμαστε.

Με τον μπαμπά μου μιλάνε πολύ οικεία. Έχει έρθει σπίτι μας, οι δικοί μου έχουν πάει στο δικό του.

Εγώ μια φορά πήγα ως την αυλή να κεράσω γλυκά για τη γιορτή της μαμάς.

Άλλη μια φορά, έδινα πανελλήνιες θυμάμαι, με πήγε το πρωί στο σχολείο

γιατί έβρεχε καταρρακτωδώς και με είδε να παιδεύομαι με μια ομπρέλα.

Η μαμά μου έκανε ενέσεις στο γιό του πριν κάποια χρόνια που τον δάγκωσε ένας σκύλος λυσσασμένος.

Και πριν λίγες εβδομάδες έκανε και στον ίδιο ενέσεις παυσίπονες.

Του αρέσει ο Γιάννης Πάριος και ο Στέλιος Καζαντζίδης,

και η μουσική πάντα στο τέρμα όταν έβαζε δικά τους τραγούδια.

Τραγουδούσε κι αυτός δυνατά στα αγαπημένα του.

Οι δύο μήνες ζωής που του είχαν δώσει, τελικά κράτησαν ενάμιση χρόνο.

Σήμερα ο κύριος Θόδωρος έφυγε.

Η αυλή είναι όπως πάντα γεμάτη κόσμο, τα αδέρφια της γυναίκας του, τα ανήψια του, η πεθερά του.

Μα δε γελάνε, δε χαλάνε τον κόσμο με τα αστεία τους, σιωπή μόνο και ελάχιστες ομιλίες.

Καλό ταξίδι κύριε Θόδωρε. Εις το επανειδείν.

...και μόνο

2010-05-30T02:12:00.002+03:00

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Στίχοι-μουσική-ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος
Από το δίσκο "Μέρες αδέσποτες" του 1996 με τους Συνήθεις Υπόπτους.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας,
αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.

Κάνείς

2010-05-12T00:07:00.003+03:00

Αλήθεια θέλεις να διαβάσεις;

Τι περιμένεις;

Εδώ τα πράγματα δεν είναι εντάξει.

Εγώ δεν έχω να χαμογελάσω.

Κι αν με ρωτάς, δε θέλω κιόλας.

Τι με κοιτάς; Μη με κοιτάς.

Μου την έχεις στημμένη και περιμένεις να σπάσω.

Ίσως αυτό να ήταν το μόνο εύκολο.

Λυγούν όμως τα παλλικάρια;

Όπως έλεγαν οι παλιοί:

"τα χτυπήματα όλα να τα φέρεις στο στέρνο,

και να είναι τιμή σου τα σημάδια".

Ακόμα δεν απάντησες σε καμιά ερώτηση.

Αλήθεια ξέρεις να απαντήσεις;

Δεν απαντάς; Τι με κοιτάς;

Εγώ κουράστηκα από το τίποτα.

Πάω στη δουλειά με τόση λαχτάρα.

Εκεί δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τίποτα.

Έπιασα τον εαυτό μου να παρακαλάει να μη θυμάμαι.

Αυτό που τρέμω, παρακάλεσα να το έχω.

Μη με ρωτάς άλλα πράγματα, να χαρείς.

Τι περιμένεις; Τα τυπικά, τα ανώδυνα.

Αν θες στ' αλήθεια να μάθεις, μη με ρωτάς.

Κι αν δεν αντέχεις φύγε μακριά.

Μη με παίρνεις τηλέφωνο σου λέω.

Εδώ κάνει θλίψη και δεν ανέχεσαι εσύ.

Ουφ... και μην υπόσχεσαι.

Να χαρείς.

(Ακούμε το τραγούδι "Εσμεράλδα" σε ποίηση Νίκου Καββαδία και σύνθεση Θάνου Μικρούτσικου.
Από το Σταυρό του Νότου και τις Γραμμές των Οριζόντων.)

Μέχρι εκεί που έχω

2010-04-25T00:39:00.000+03:00

Κι άλλο τόσο. Κι άλλο τόσο. Και μια στιγμή, έστω μικρή, που να μπορώ κι εγώ απλά να κρατηθώ από κάπου. Γιατί το παρελθόν ξανάρχεται, το μέλλον φτάνει πολύ γρήγορα και το παρόν έχει γεμίσει ασφιχτηκά. Κι όλα αυτά δεν ξέρω πού να τα ακουμπήσω. Κι ίσως το παρελθόν να το άντεχα αν έμενε εκεί πίσω. Και το παρόν ίσως να το άντεχα, ίσως, αν υπήρχε έστω και ένα, μόνο ένα κάτι, που να μη μου ζητάει. Το μέλλον ίσως να το αντέξω, ίσως λέω, ίσως στο σύνολό του, αν χαμόγελα υπάρχουν ακόμα ν' αντικρίζω... Με κούρασε το αστείο αυτό. Δε γελάω πια, ούτε μιλάω καν. Πονάει το κορμί μου, γι' αυτό ακουμπείστε με προσοχή. Καλή προαίρεση και αγάπη υπάρχουν σε απόθεμα να πάρετε από μένα. Όλα τ' άλλα τα κρατώ για να μπορέσω να σταθώ εγώ.

Αποσπάσματα

2010-04-16T21:23:00.000+03:00

[...] την είδα να στέκεται στην είσοδο του σπιτιού της. Κρατώντας ένα στειλιάρι προσπαθούσε να εμποδίσει την αρπαγή της σοδιάς από τα αμπάρια του κατωγιού. Ξυπόλυτη, με το φόρεμά της μισοσχισμένο και τα μακριά αχτένιστα μαλλιά της να σκεπάζουν μέρος του προσώπου της, έμοιαζε με αγρίμι και επαναστατημένη νεράιδα.

[...] Αντί να οργιστώ ένιωσα οίκτο για το πρόσωπό του. Γιατί όποιος μέσα στη χαρά του αφήνει να εκδηλωθεί το μίσος και η κακία του, αντί να γίνεται καταδεκτικός και ανεκτικός, θα πει πως είναι αξιολύπητος.

Από το βιβλίο "Ιμαρέτ - Στη σκιά του ρολογιού" του Γιάννη Καλπούζου, εκδόσεις Μεταίχμιο.

Κοίταξε τα φωτάκια!

2010-04-12T01:26:00.000+03:00

Μέσα στα πολλά πήγαινε-έλα,
παρατηρώντας όσα το μυαλό
μπορούσε να επεξεργαστεί
παράλληλα με τις τόσες πληροφορίες
και συζητήσεις,
με μια αίσθηση πως η αρχή
και το τέλος
δεν είναι για όλους ίδια
και στο τέλος να βλέπω
φωτάκια
να τρέχουν δίπλα μου...

Θυμάμαι μια μεγάλη περίοδο
της μικρής μέχρι τώρα ζωής μου,
που μου ήταν αδύνατο
να ενθουσιαστώ με οτιδήποτε.
Ακόμα και με το πιο εντυπωσιακό.
Και τώρα λέω
"κοίτα τα φωτάκια!"
και θαυμάζω.

Λατρεύω τα χαμόγελά τους.
Εκείνων των ανθρώπων
που μου χαμογελάνε
για να μου πούνε
ότι πονάνε.
Κι είναι μεγάλο μάθημα
για μένα αυτό.
Και τους κοιτάζω,
παρατηρώ τα πρόσωπά τους,
τα μάτια τους,
το σχήμα από τα χείλη τους,
τα χέρια τους
κι οποιοδήποτε σημάδι
στο δέρμα τους.

Ίσως να μη μιλάω,
ίσως να μην ξέρω να μιλάω,
ίσως να μη θέλω να μιλάω.
Δεν ξέρω.
Μα πολλές φορές αποζητώ
την απόλυτη ησυχία.
Να ακούγονται μόνο οι ανάσες
και ούτε.
Ακούγεται το χάδι;

Στις στιγμές που χάθηκαν
πίσω από ένα άστοχο
και κρύο αστείο.
Εις υγείαν.

Θυμάσαι;

2010-04-07T19:28:00.000+03:00

Χαιρετώ

2010-03-31T01:08:00.000+03:00

Ξανά

2010-03-26T20:21:00.002+02:00

Θα σου πω μια ιστορία.
Ο χώρος και ο χρόνος της είναι το ίδιο,
είναι οι νύχτες.
Μόνο νύχτες παραδομένες.
Θα σου πω ξανά την ίδια ιστορία.
Για λέξεις που μπορούν
σε κίνδυνο να σε βάλουν.
Για το λάθος που επαναλαμβάνεται
και σαν μοιραίο να είναι,
ξεκινά και τελειώνει
πάντα στο ίδιο σημείο.
Για ένα όνειρο θα σου πω,
που η πραγματοποίησή του
μετατρέπεται σε ουτοπία λίγο πριν το τέλος.
Ποιος όμως σταματάει να ονειρεύεται;
Εγώ δεν τολμώ να σταματήσω.
Κι αν προλαβαίνεις να ακούσεις
θα σου πω και για την άνοιξη.
Πόσα έχω να σου πω!
Την αλληλουχία των γεγονότων
χέρι ανώτερο έμοιαζε να την επηρεάζει.
Από πού να ξεκινήσω;
Πόσα ανέχεσαι να ακούσεις;
Θα ξεκινήσω λέγοντας πως να πιστεύεις
σημαίνει ν' αγαπάς και να εμπιστεύεσαι.
Κι είχα δει στον ύπνο μου τα μηνύματα.
Δώρο κι εφιάλτης που λέει ένα τραγούδι.

Ακούμε Νίκο Παπάζογλου, στο τραγούδι Στιγμές,
στίχοι: Πολυξένη Βελένη, μουσική: Νίκος Παπάζογλου.
Τόσο γλυκά και ζεστά αφιερωμένο σε αυτούς
που με έκαναν να τους πω το σ' αγαπώ.

2010-03-21T00:38:00.001+02:00

Εγώ Κυριακή μεσημεράκι
θα βάλω τα ακουστικά
με δυνατά τη μουσική,
θα πάρω τη φωτογραφική μου
και θα κάνω μια μεγάλη βόλτα,
περιμένοντάς σε να γυρίσεις.
Θα σου χαμογελάω.

Όλα μαζί

2010-03-17T21:45:00.002+02:00

Η αίσθηση της οσμής λένε, συμβάλει στη δημιουργία αναμνήσεων. Μια μνήμη μπορεί να ξυπνάει μέσα από μια μυρωδιά. Αλλά από την άλλη, τι γίνεται όταν ένα άρωμα λείπει από τη θέση του; Παραξενεύτηκα, απόρησα και ανησύχησα όταν μου συνέβη κάτι τέτοιο. Μια μυρωδιά δεν ήταν εκεί, και όσο τυχαίο κι αν μπορεί να ήταν αυτό, εμένα με προβλημάτισε. Αλλάζουν τα πράγματα ή ξεχνιούνται ή σβήνουν όταν λείπει το άρωμά τους;
.......................................................................................................................................................
Δυο μέρες τώρα έχει καλό καιρό. Ο ουρανός είναι καταγάλανος και έχει ήλιο, μόνο μερικές στιγμές συννεφιάζει και μετά ξανακαθαρίζει ο ουρανός. Δεν κάνει ζέστη. Ούτε και πολύ κρύο. Θα ήθελα να μπορούσα το πρωί να βγω έξω, να περπατάω, να περπατάω χωρίς προορισμό συγκεκριμένο και με ηρεμία. Ωστόσο το 9 με 5 στο γραφείο δεν μπορώ να το αποφύγω. Και το Σαββατοκύριακο; Ξέρεις με ενοχλεί πολύ η σκέψη και μόνο του να περπατώ μόνη μου. Μα με τέτοιο καιρό δεν είναι να περπατάς μόνος. Σε ποιον να χαμογελάσεις;
.......................................................................................................................................................
Το να είσαι γραφίστας είναι μια δουλειά που σηκώνει ψυχοθεραπεία. Η συνεργασία με το μάρκετινγκ, με τους πελάτες, με την απαρχαιωμένης-αισθητικής-βολεμένη art director και με την κάθε κουτσή Μαρία που έχει άποψη είναι ένα δράμα. Ζούμε στιγμές απείρου κάλλους καθημερινά. Και η δουλειά είναι πάρα πολλή, έχει για όλους μα προβλέπω τα καβούρια στις τσέπες των μετόχων να με αφήσουν απ' έξω. Σε 2 βδομάδες ακριβώς τελειώνει η σύμβασή μου και έχουν ήδη αρχίσει οι ψίθυροι. Σου είπαν; Θα μείνεις; Τι θα γίνει; Όσα ξέρεις ξέρω.
......................................................................................................................................................
Μέσα σε όλα, στο χθεσινό μάθημα οδήγησης, Αττική οδός, από αεροδρόμιο προς Αθήνα (ναι μέχρι εκεί έφτασε η χάρη μου!) άκουσα αυτό το τραγούδι μετά από τόσα χρόνια (τι πόσα; από την εφηβεία).

Έλα στο δικό μου τον παλμό
ζήταγα πολύ ν' αγαπηθώ
έδωσα τα πάντα και τα ξαναδίνω
και γι' αυτό μπορώ να σ' αγαπώ.

Δε θα με γνωρίσεις αν με δεις
είμαι κυνηγός κι ονειρευτής
μη σε παγιδέψουν σε καμιά βιτρίνα
και σε παραδείσους μου χαθείς.

....................................................................................................................................................
Αναζητώ συνταγή για χυλοπίτες, δοκιμασμένη και εύκολη. Όταν λέμε χυλοπίτες εννοούμε τις ψιλές.

background

2010-03-13T00:17:00.001+02:00

Ξεκίνησε η μέρα με καφέ και Goran Bregovic στο αυτοκίνητο με τον συνάδελφο.

Κι ύστερα έβαλα ακουστικά κι έπαιζε η Ρόζα που τόσες στιγμές έχει συντοφεύσει.

Στο σχόλασμα, πάλι στο αυτοκίνητο, ο Goran συνεχίζει με το Ederlezi.

Και θυμήθηκα που μου είχες αφιερώσει ένα βράδυ την ελληνική μεταφορά του.

Και άλλαξε μετά το cd κι ο Λιδάκης τραγουδούσε τον Ερωτόκριτο.

Έβαλα πάλι τα ακουστικά όταν έμεινα μόνη στον ηλεκτρικό κι ήταν το μπλουζ Διδυμότειχο.

Πήγαμε για καφέ και το μόνο που έπιασε το αφτί μου ήταν Razorlight.

Και ανέλπιστα στο τέλος της ημέρας έπεσα πάνω σε στερεότυπα. Σ' αγαπώ καρδιά μου.

Παράξενη μέρα. Είχε ήχο στο background που δυνάμωνε κατά περίεργη βούληση.
Μέρα που δε σήκωνε προσχήματα, κι έτσι άφησα τους τύπους κι αλήθειες ψιθύρισα.
Κι είχα ένα σύμβουλο καλό που με άκουσε κι είπε πως έκανα καλά.
Σήμερα είπα 3 σ΄αγαπώ. Κι ένιωσα κι άλλα 3 κι άλλα 3.

Τελικά

2010-03-09T00:48:00.000+02:00

Ε ναι. Κάποια στιγμή μπορείς τελικά να ανασάνεις βαθεία, αργά και ήσυχα.
Ακόμα κι αν η ατμόσφαιρα μυρίζει τσιγάρο και ουίσκι.
Μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ χωρίς να ξυπνήσεις 2-3 φορές τη νύχτα από την έννοια.
Μπορείς να σηκωθείς το πρωί και να χαμογελάς.
Να μιλάς με ένα φίλο χωρίς να σπάει η φωνή και να θολώνουν τα μάτια.
Μπορείς να κάτσεις σε μια μεριά χωρίς να κάνεις ή να χρειάζεται να κάνεις κάτι.

Η ατμόσφαιρα μυρίζει τσιγάρο. Τα αδέρφια μου κάθονται στον ίδιο καναπέ. Δεν πολυμιλάνε. Βλέπουν τηλεόραση, πίνουν ένα ποτό κι αργότερα θα πούνε καληνύχτα μέχρι το πρωί που θα πουν καλημέρα. Το χαίρομαι όλο αυτό. Ίσως και το ζηλεύω λίγο, αλλά όχι με κακία. Πλένω τα πιάτα στην κουζίνα και έχω το νου μου εκεί, να παρατηρήσω. Όταν κάποιος έχει αυτό που λείπει σε εμένα, τότε χαίρομαι διπλά για εκείνον. Φεύγουν για καμιά ώρα λέει. Κι είναι σχεδόν 1 η ώρα τη νύχτα. Καληνύχτα.

Ακούμε το Λαβωμένο Ξωτικό των Active Member από το CD Από τον Τόπο της Φυγής, 1996

Προς απάντηση

2010-03-05T00:29:00.001+02:00

Είπε η Βιολιστής στη στέγη στο προηγούμενο ποστ:

Κι' αφού λοιπόν, έχω ρίξει αμέτρητες ζεϊμπεκιές απ' το πρωί, με τη "Πριγκηπέσσα" του Μάλαμα, μπαίνω, διαβάζω τη θλίψη σου, και ρίχνω άλλη μιά, με τον ρημάδη τον Ουρανό, αυτόν που δεν μας αφήνουνε να πιάσουμε... Σα ζεϊμπέκικο κι η ζωή μας γλυκειά μου! Πότε τα χέρια ψηλά στον ουρανό.... Πότε τα γόνατα λυγισμένα και σκυμμένη η πλάτη, να κοιτάμε τη γή... Ας το χορεύουμε με πάθος τουλάχιστον!

Και σκεφτόμουν μετά πόσο μόνος χορεύει κανείς τη ζεϊμπεκιά.
Είτε κοιτάζει τον ουρανό, είτε κοιτάζει σκυμμένος στη γη, πόσο μόνος είναι.
Όσα μάτια κι αν τον κοιτάνε. Και κάποιοι (τι ειρωνεία!) σε χειροκροτούνε.
Χειροκροτούνε τη δικιά σου στιγμή του πόνου.
Χτυπάς το χέρι στο χώμα, σηκώνεσαι απότομα να τους αποτινάξεις,
κι αυτοί ακόμα εκεί χειροκροτάνε, κι ίσως χαμογελάνε.
Όσο κι αν χτυπάς το χέρι, αυτοί εκεί.
Μόλις τελειώσεις το χορό σου θα σε χειροκροτάνε ακόμα περισσότερο.
Και πονάς ρε γαμώτο. Όσο και να σηκώνεις τα χέρια, δε φτάνεις ουρανό.
Διαλέγεις τραγούδι να λέει "παρηγόρα με". Κι αυτοί χειροκροτάνε, γελάνε.
Κι είσαι μόνος ρε γαμώτο. Τόσα ζευγάρια μάτια δεν προσπαθούν να σε αγκαλιάσουν.
Κι αν κάποιος σ' αγκαλιάσει, ίσως να σε σφίγγει υπερβολικά.
Κι αυτό για παρηγοριά δεν κάνει.
Κάπου κάπου ο χορός σου γίνεται τόσο ασταθής. Πόσο φορτίο να σηκώσεις;
Ας μείνεις και λίγο στα γόνατα εν τέλη. Θα το έχεις κάνει κι αυτό με πάθος.

Ακούμε Πάω να Πιάσω Ουρανό σε στίχους και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, από την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

_

2010-03-03T18:51:00.000+02:00

πάντα γι' άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε
έτσι ξεχνάμε

στίχοι της Χαρούλας Αλεξίου, από το τραγούδι Μεγάλωσα

Να

2010-02-28T00:41:00.000+02:00

Να σφίξω την αγκαλιά, να πάρει λίγη από την ανησυχία.
Να πιω ένα τσάι, να μην πονάει ο λαιμός.
Να σταματήσουμε να μιλάμε για τα γεγονότα, να μη χαλάει η διάθεση.
Να κλείσετε την πόρτα, να κοιμηθώ λιγάκι παραπάνω ήσυχα.
Να βρω κάτι, να χαμογελάσω.
Να κάνω τον σταυρό μου, να πάνε όλα καλύτερα.
Να στέκομαι παραδίπλα, να μην ενοχλώ.
Να μοιραστώ, να μη μείνω μόνη.
Να σ' έχω έννοια, να είσαι καλά.
Να γίνω κουβάρι στο λαιμό, να νιώσω μικρή.

Τώρα

2010-02-24T22:52:00.000+02:00

Μερικές φορές τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά.
Στραβώνουν τόσο που λες "δε μπορεί, τώρα κάτι θα φτιάξει".
Και τότε ακριβώς είναι που κι άλλα ακόμα στραβώνουν χειρότερα.

Δεν έχω άλλο χρόνο. Μοιράζω το 100% του χρόνου και των δυνάμεων μου και δεν περισσεύει κάτι για εδώ. Ούτε για αλλού περισσεύει. Για πολλά αυτή τη στιγμή είμαι ασυνεπής και λίγη. Μα δεν προλαβαίνω και δεν έχω άλλο. Θα προσπαθώ να χαλαρώνω εδώ τριγύρω.

Γιορτάσι

2010-02-11T18:41:00.000+02:00

Σήμερα η Ζουζούνα έχει γενέθλια. Το ξέρετε όσοι την παρακολουθείτε γιατί τα γιορτάζει εδώ και ένα μήνα, εντός και εκτός μπλογκόσφαιρας. Είχε λοιπόν εκφράσει τις προάλλες την επιθυμία να δείξουμε φωτογραφίες από τη βάφτισή μας και τα πρώτα μας γενέθλια, έτσι για δώρο προς εκείνη.

Εγώ στη βάφτισή μου πήγα περπατώντας. Ναι ήμουν 1.5 χρονών γαϊδουράκι! Τα ονόματα που ακούστηκαν ήταν πολλά. Αναστασία, Αθανασία, Εμέλεια (αυτά τα ήθελε η μαμά), Χριστίνα (αυτό το ήθελαν οι νονοί). Μετά όμως από τη γνωστή σφαγή επικράτησε η γνώμη του πατέρα και με είπαν Ελένη (το όνομα της γιαγιάς φυσικά, τι ερωτήσεις είναι αυτές;). Για να θυμόμαστε τη στιγμή τραβήχτηκε η παρακάτω φωτογραφία, στην οποία μισοφαίνονται και τα κεφάλια των νονών.

Ύστερα τα χρόνια πέρασαν και ήρθαν τα πρώτα γενέθλια που απαθανατίστηκαν από το φωτογραφικό φακό της ZENITH. Πρέπει να ήμουν 4 χρονών. Από πιο παλιά γενέθλια δεν έχω εικόνες, δεν ξέρω γιατί. Τα γενέθλιά μου πάντα οικογενειακά, καθώς 3 μόνο μέρες πριν τα Χριστούγεννα, τα παιδάκια πηγαίναν διακοπές. Η τούρτα η γνωστή με τα πτι μπερ μπισκότα, τη σοκολάτα και τη σαντιγύ φτιαγμένη από τη μάνα και πασπαλισμένη με τρούφα.

Αυτό ήταν! Ζουζούνα μεγάλη η χάρη σου! Χιλιόχρονη να είσαι και να γελάς. Πάντα να γελάς!

Μια βροχή και να κρατήσει

2010-02-10T23:52:00.000+02:00

Σταγόνα στο κεφάλι μου. Κυλάει αριστερά.
Φτάνει στην έξω γωνία του ματιού. Δεν είναι δάκρυ.

Με το κεφάλι σκυφτό

2010-02-07T23:21:00.001+02:00

Το κεφάλι σκυφτό, τα χέρια στις τσέπες, ακουστικά στ' αφτιά με μουσική και περπατώ. Όταν περπατώ με το κεφάλι σκυφτό, όλες οι σταγόνες από τα δέντρα πέφτουν στα μαλλιά μου. Κάποιες φορές είναι και σταγόνες από τα λούκια στα μπαλκόνια.

Όταν περπατώ με το κεφάλι σκυφτό βλέπω πάντα το ένα από τα δυό μου πόδια. Ποτέ και τα δυό μαζί, ποτέ το ίδιο, δύο συνεχόμενες φορές. Βλέπω το βρεγμένο δρόμο.

Με το κεφάλι σκυφτό είδα νερό και λάσπη. Είδα φύλλα πεσμένα και σκουπίδια. Ένα πακέτο Marlboro άδειο. Ένα νεράντζι. Δεν μπορούσα να δω αν ήταν πράσινο ή κόκκινο το φανάρι των πεζών. Κι όμως στάθηκα. Ήταν κόκκινο. Πέρασα απέναντι και δεν είδα αν ήταν γεμάτο το καφενείο. Κι άλλο νεράντζι. Κι άλλο πακέτο Marlboro, τσαλακωμένο αυτή τη φορά.

Με το κεφάλι σκυφτό βλέπω μόνο τα κάτω ράφια στις βιτρίνες. Τα πιο πρόστυχα εσώρουχα. Τα πέλματα από τις κούκλες. Περπατάει κόσμος δίπλα μου και δεν ξέρω αν είναι ψηλοί ή κοντοί, Έλληνες ή αλλοδαποί, ξανθοί ή μελαχρινοί.

Το επόμενο φανάρι ξέρω πως είναι χαλασμένο. Περνάω όταν δεν βλέπω κανένα φως να έρχεται από αμάξι. Δυό τύποι μεταφέρουν έναν καναπέ με τα χέρια και κάνουν στη άκρη να περάσω. Ευκαιρία να τον στίψουν και να τον περάσουν από την πόρτα.

Με το κεφάλι σκυφτό και νομίζεις πως κανένας δε σε βλέπει. Περπατώ και συμμετέχω στο υγρό τοπίο. Μουσκεύω.

Με το κεφάλι σκυφτό βλέπω τα νερά να προσγειώνονται πάνω στο τζιν μου, από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Δε βαριέσαι. Πρώτη φορά είναι; Λερώνομαι, μουσκεύω, πρώτη φορά είναι; Σ' αυτή τη διασταύρωση σηκώνω το βλέμμα για να περάσω απέναντι με ασφάλεια. Κοίτα φωτάκια!

Έχω μάθει τη διαδρομή απ' έξω. Πού θα πατήσω; Πού θα στρίψω; Πού θα περάσω απέναντι; Ακόμα και με το κεφάλι σκυφτό. Μου παίρνει πάντα τον ίδιο χρόνο για να φτάσω. Ξεκλειδώνω και σηκώνω το βλέμμα. Μπαίνω. Γέλα μου να σου χαμογελάσω.

Share the gap

2010-02-04T00:44:00.002+02:00

Περπατάμε και παρατηρώ. Μαγαζιά, κόσμος λίγος, κτήρια άσχημα και λίγα όμορφα. Τα τακούνια μου κοπανάνε σε κάθε βήμα. Τακ τακ τακ τακ. Μα ήθελα να βάλω το συγκεκριμένο τζιν που το έχω κοντύνει με τα συγκεκριμένα παπούτσια. Τακ τακ τακ τακ. Περπατάμε κι άλλο. Σε εκείνον τον πεζόδρομο. Νιώσε κάτι. Τι μυαλό; Περπατούσα ένα βράδυ 12.30 τη νύχτα ολομόναχη να πάω να δω τη Δώρα στο βαρέλι. Και μετά πάλι πίσω ολομόναχη να συναντήσω την τότε παρέα. Και μετά ταξί για το σπίτι. «Να με πάρεις τηλέφωνο όταν φτάσεις, δεν έχω και αυτοκίνητο να σε πάω». Μα μένεις Νέα Σμύρνη κι εγώ Περισσό! Και τι ψυχαναγκασμός να πατήσεις πάνω στις ξύλινες πλάκες στο πάρκο; Εγώ δε θέλω να πατήσω εκεί ρε φίλε. Σκάσε και προχώρα. Πάμε λίγο παραπέρα;

Στον ηλεκτρικό παρατηρώ τον κόσμο. Σπάνια με απασχολεί ο κόσμος. Ένας νεαρός εμφανίσιμος σημειώνει σε μια μεγάλη ατζέντα. Με μαύρο μολύβι, με στρογγυλά, καθαρά γράμματα (έτσι μου φάνηκαν, δεν διέκρινα από την απόσταση που ήμουν), αφήνει πάντα μια κενή σειρά ανάμεσα στις αράδες του. Σφίγγει τα δόντια του. Έχει άγχος, νεύρα, στεναχώρια, κούραση; Μια κυρία με την κόρη της μπροστά μου κάθονται και παρατηρώ πόσο μοιάζουν. Μάνα με κόρη. Νιώσε κάτι. Μα πόσο πιο όμορφοι είναι οι άνθρωποι όταν χαμογελάνε! Η μάνα φοράει ένα ωραίο, μάλλινο, πολύχρωμο σάλι, λεοπάρ γάντια, καρό άσχετο στην τσάντα, μαύρο πανωφόρι, καφέ παντελόνι και μπότες. Όλα αυτά μαζί; Ναι. Η κόρη φοράει έναν σκούφο πολύχρωμο, από εκείνο το μαλλί που τσιμπάει. Πώς τον αντέχει; Βγάζει ένα περιοδικό και χαζεύει. Γυρίζει και λέει στη μαμά της «Άκουσα ότι μετά τον σεισμό στην Αϊτή, πήγαν Αμερικανοί και άρπαζαν παιδάκια για να τα εκμεταλλευτούν». Μόνο αυτό άκουσα. Βγήκαν τρέχοντας γιατί ξεχάστηκαν στη στάση. Ένας άλλος κύριος μπήκε και άνοιξε απότομα και με θόρυβο το παράθυρο. Περίεργη φάτσα. Κατακόκκινο το πρόσωπό του, τίναξε κάποια στιγμή τις σκόνες από τα πατζάκια και τα παπούτσια του.

Με μαρκαδόρο στα τοιχώματα του βαγονιού έχουν γράψει διάφορα. Δεν διαβάζονται όλα, μα διακρίνω GASP, PATISSIA G13. Και θυμάμαι το άλλο που είχα δει γραμμένο σε τοίχο στην Άρτα «Οι παππούδες μας μετανάστες. Οι γονείς μας πρόσφυγες. Εμείς ρατσιστές;» Άραγε εμείς τι; Σε καλό να μας βγει. Ένα μεσημέρι τις προάλλες, μέσα στην Αιόλου στο κέντρο, τα κομάντα της αστυνομίας κυνηγούσαν ένα τσούρμο αλλοδαπούς μικροπωλητές που είχαν πάρει την πραμάτεια τους στην πλάτη και τρέχαν. Και να τους πιάσουν τι θα γίνει; Μα δε φταίνε και οι αστυφύλακες οι ίδιοι. Αυτοί που δίνουν τις εντολές φταίνε. Αυτοί που παίρνουν αποφάσεις φταίνε. Νιώσε κάτι. Ασχολούνται με το δέντρο και όχι με το δάσος.

Ήθελα να περπατήσω. Δε σκεφτόμουν τίποτα, ούτε και ένιωθα. Είχα την ανάγκη να περπατάω, χωρίς να χρειάζεται να μιλάω, χωρίς να νιώθω αμήχανα, χωρίς να με ρωτάει κανείς τι έχω και γιατί και πώς. Δε μιλούσα, δεν ένιωθα αμήχανα, δε ρωτήθηκα τι έχω και γιατί και πώς. Περπάτησα. Νιώσε κάτι. Δε σκεφτόμουν τίποτα, απλά περπατούσα.

Είμαι εντάξει, στίχοι: Θοδωρής Παυλάκος, σύνθεση και ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

;

2010-01-30T12:20:00.001+02:00

Πώς πίνω τον καφέ μου;
Ποιο είναι το ποτό μου;
Τι χρώμα είναι τα παπούτσια μου;
Τι έχω μέσα στην τσάντα μου;
Πόσο κάνει η μπλούζα μου;
Ποιο τραγούδι με έκανε κομμάτια τελευταία;
Πώς λένε τον αδερφό μου;
Τι σπουδάζω;
Φοράω άρωμα;
Πόσες ξένες γλώσσες μιλάω;
Ποιο τραγούδι μου είχε κολλήσει όλη μέρα τις προάλλες;
Τι δεν τρώω ποτέ;
Πού θα πάω ταξίδι;
Ποιο cd δεν άκουσα ακόμα;
Γκρινιάζω;
Ποιο είναι το αγαπημένο μου λουλούδι;
Σε ποια ταινία κοιμήθηκα;
Μαγειρεύω;
Τι κάνω όταν συγκινούμαι;
Πότε θα πάρει σύνταξη ο μπαμπάς μου;
Πώς γιόρτασα τα γενέθλιά μου;
Από πού είναι η καταγωγή μου;
Πώς δείχνω την αγάπη μου;
Με ακούς;