Respect

Στο βιντεάκι που σας δείχνω, ο Δημήτρης Υφαντής ερμηνεύει ένα παραδοσιακό ηπειρώτικο τραγούδι, καλεσμένος (ως μέλος του Τρίφωνου) στην εκπομπή "Στην υγειά μας".

Διευκρινίζω ότι όταν λέμε παραδοσιακό τραγούδι, δεν εννοούμε αυτά τα τραγούδια που τσιφτετελοφέρνουν και τα τραγουδάνε κυρίες που βγαίνουν όλη μέρα στην τηλεόραση. Εννοούμε τραγούδια που από στόμα σε στόμα έμειναν ζωντανά στο χρόνο. Αυτά τα οποία μάθαμε από τους παππούδες μας. Αυτά που τραγουδάνε "με το στόμα" σε πολυφωνίες στην Ήπειρο, άνθρωποι που δε ξέρουν καν τι σημαίνει νότα.

Για να αποφύγω το να χαρακτηριστώ εθνικίστρια, τοπικίστρια, ρετρό ή γραφική θα επικεντρώσω στον Δημήτρη Υφαντή. Καταγωγή από τα Γιάννενα, γνώστης της βυζαντινής μουσικής, με 2 προσωπικούς δίσκους. Νέος, αξιοπρεπής, πολύ καλή φωνή και πολύ καλός στις live εμφανίσεις. Παραθέτω αυτό το βίντεο για να ακούσουν όσοι θέλουν, να χρησιμοποιεί στοιχεία των πολυφωνικών ηπειρώτικων τραγουδιών, πράγμα που στο ηχογραφημένο δεν το κάνει.

Στις αρχές του Σεπτέμβρη πήγα στη συναυλία του Τρίφωνου στο θέατρο Βράχων. Εντυπωσιάστικα και τολμώ να πω ότι συγκινήθηκα όταν ερμήνευσε αυτό το τραγούδι, χωρίς όργανα. Και μ' αρέσει γενικά αυτός ο τύπος γιατί μπορεί οι προσωπικοί του δίσκοι να μην τον έκαναν ευρέως γνωστό, όμως έχουν αξιόλογα τραγούδια. Ο ίδιος γράφει μουσική ή/και στίχους σε κάποια από αυτά, καθώς και σε τραγούδια που κυκλοφόρησαν από το Τρίφωνο.

Δε λέω άλλα. Απλά το μοιράζομαι. Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε.

Στης πολιτείας τα στενά

Ήθελα καιρό τώρα να βάλω αυτό το τραγουδάκι, αλλά δεν έβρισκα αφορμή. Έτσι στο άσχετο λοιπόν ακούμε τη Βικτώρια, σε στίχους Άλκη Αλκαίου, μουσική και ερμηνεία Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει τα 2 χρόνια που έκανα σχέδιο σε ένα εργαστήριο στα Εξάρχεια, στην οδό Νοταρά. Μου θυμίζει και το άτομο που έκανα τότε παρέα στο εργαστήριο. Μου θυμίζει και ότι περάσαν ήδη 6 χρόνια από τότε που ξεκινούσα τα μαθήματα.

Από τη μια μου φαίνεται σαν χθες. Από την άλλη είναι μεγάλη η απόσταση από τότε έως τώρα. Μια απόσταση από αυτές που δεν ήθελα, δεν τη διάλεξα εγώ. Φαίνεται σαν να μην έμεινε τίποτα ίδιο πάνω μου από τότε. Υπάρχουν 2 πράγματα όμως ίδια... το όνομά μου και τα μάτια μου. Τα μάτια που όσο κι αν μαθαίνουν να βλέπουν, αυτό δεν αλλάζει τη φύση τους.

Πάντα γυαλίζουν λέει ένας φΙΛΟΣ μου και με ρώτησε γιατί. Δε θυμάμαι τι του απάντησα. Αλλά ξαναπαντώ για να το θυμάμαι. Γυαλίζουν όταν υπάρχει κάποιος να τα δει που γυαλίζουν.

:))))))))))))) Τα υπόλοιπα άλλη φορά.

Εδώ ακριβώς από πάνω στην εικόνα, ένα κομμάτι μαύρο χαρτόνι που δεν έπρεπε να πάει χαμένο!

Σ' ένα μπαράκι με προγκάει ένας πιωμένος

που λέει πως ψάχνει από κάπου να πιαστεί.

Κι εγώ ξεκάρφωτος, μαζί και καρφωμένος

του λέω με στυλ πως είναι όμορφη η ζωή.

υγ. Ευχαριστώ όλους τους υπέροχους, που (μου) χαμογελάνε. Και ευχαριστώ τη "νέα μου βαφτισιμιά" για το υπέροχο απόγευμα.

Το τελευταίο δικό μου κοπερτί

Ούτε που μπορώ πια να υπολογίσω πόσες φορές άλλαξα διάθεση τις τελευταίες μέρες. Να όμως που δεν μπορώ να είμαι αναίσθητη και αμέτοχη. Ωστόσο το πολύ down δε μου πάει νομίζω. Είμαι λοιπόν στη φάση της αναγέννησης. Στη φάση που βάζω τα πράγματα στη θεση τους στην καρδιά και στο μυαλό μου. Προσπαθώ να κλείσω τις εκκρεμότητες που προέκυψαν από το γεγονός ότι δεν κατάφερα να ελέγξω τον εαυτό μου και ως αποτέλεσμα ρεζιλεύτηκα στον ίδιο μου τον εαυτό. Από τα χειρότερά μου είναι να μη θυμάμαι. Κι αυτό έπαθα. Δε θυμάμαι, και θυμώνω γι’ αυτό. Έτσι αποφάσισα κάποια πράγματα να τα πάρω από την αρχή, για να γίνουν πραγματικότητα και μνήμη. Να αποκτήσουν ουσία τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση.

Ξαναχαμογελάω λοιπόν από την αρχή. Λέω ένα τελευταίο κοπερτί. Και με αυτά που έχω και παλεύω να κρατήσω, ξεκινάω με μια βαθειά ανάσα για τα επόμενα. Ξυπνάω και νιώθω ότι κάνω αυτό που θέλω, αυτό που μου επιβάλλει ο εαυτός μου. Πέφτω για ύπνο και λέω «άλλη μια μέρα δικιά μου». Όλα τέλεια δεν μπορούν να είναι και τον κόσμο μόνη μου δεν μπορώ να τον φτιάξω, αλλά ρε γαμώτο ο δικός μου μικρόκοσμος-μεγαλόκοσμος μ’ αρέσει. Πώς να το κάνουμε;

Χαμογελάω το καταλαβαίνεις; Χαμογελάω γιατί έτσι νιώθω. Κι εσύ χαμογελάς το ξέρω. Ακόμα κι εσύ που λες πως δεν. Χαμογελάς και σε βλέπω. Χαμογελάς με τα μάτια, με την ψυχή, με τη σιωπή... χαμογελάς όμως κι εγώ το βλέπω. Γιατί αν ένα πράγμα έχω μάθει καλά είναι να βλέπω (με κεφαλαία και χρυσά και όχι με πεζά και ξύλινα). Νιώθω το χαμόγελό σου είτε κάθεσαι απέναντί μου, είτε δίπλα μου, είτε κοντά, είτε μακρυά, είτε φεύγεις. Φύγε αν θες, μα να ξέρεις εγώ σε είδα...

Ένα τελευταίο, δικό μου κοπερτί λοιπόν. Που τους στίχους θα τους βρείτε εδώ. Κι εμένα θα με βρείτε εκεί που με άφησα τελευταία φορά.

υγ1. Τελικά οι πολλές αλλαγές διάθεσης, άλλαξαν και το περιεχόμενο της ανάρτησης. Άλλα θα έλεγα αν δεν...
υγ2. Θα γίνω πολύ κακιά αν πω ότι δεν αφήνω σχόλια κατά παραγγελία; Δε με πολυνοιάζει αν θα με πείτε κακιά, απλά εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι.
υγ3. Λίγο ασύνδετα είναι αυτά που έγραψα, αλλά τα είπα...
υγ4. Κοπερτί: παιδικό παιχνίδι σαν το "α μπε μπα μπλομ". Τα παιδιά κάνουν κύκλο, λένε τα εξής λόγια "Κοπερτί το κοπερτί, τάπι τάπι ρούσι, κοπερτί το κοπερτί, τάπι τάπι γκρι" και κάθε φορά βγαίνει κι από ένα παιδί από τον κύκλο. Στο τραγούδι χρησιμοποιείται μεταφορικά, για να υποδηλώσει τους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή μας.

Άλλη μια

Μια μέρα πέρασε. Μπήκε και βγήκε. Σαν όλες τις άλλες. Διαφορετική όμως, αλλιώς απ' ότι μας συνηθίζει η ζωή. Παραπατάς ανάμεσα σε χώρους, σε λέξεις, σε ματιές, σε συναισθήματα πτώσης και ύψωσης. Μούσκεψε ο τόπος από μια βροχή, ή μάλλον από πολλές διαφορετικές βροχές. Το πιστεύεις ότι έβρεξα κι εγώ; Κι άνοιξα ομπρέλα και τη μοιράστηκα, όσο να γίνει να μη μουσκέψει κανείς. Και τσαλαβούτησα μέσα στα νερά και πριν προλάβω να στεγνώσω, έβρεξα απ' την αρχή, να ξεπλύνω τις σκόνες και τη λάσπη.

Αυτή την πνιγμένη -από νερά και άλλα- ημέρα μια λέξη σε ένα sms μου τσάκισε τα μάτια. Μου χάρισε ξανά τον κόσμο εκείνο. Άκουσα μουσικές αυτή την παράξενη μέρα. Είδα και εικόνες. Και διάβασα ρημάδες λέξεις. Και κάπου μέσα στις εικόνες τις πολλές αυτό το τραγούδι τρύπησε το μυαλό μου. Δεν κατάλαβα εξαρχής γιατί. Μα τώρα, 10 λεπτά πριν πέσω για ύπνο, το παζλ κολλάει μια χαρά, κι η διαίσθηση η ρημάδα δε χάνει ευκαιρία να μου θυμίσει πως υπάρχει.

Αυτό το τραγούδι λοιπόν που ακούμε, σιγανό, να φτάσει εύχομαι για να παρηγορήσει, να ανακουφήσει, να ενημερώσει, να διαλευκάνει, να ευχαριστήσει τις ψυχές εκείνες που τόσο απρόβλεπτα αυτή την αλλόκοτη μέρα αγγίξαν τη δικιά μου και να βρέξω με έκαναν.

Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό

Επιβίβαση. Αναχώρηση. Άφιξη. Αποβίβαση.

Αφετηρία: τυπικότητα. Συμβατικές κουβέντες, απρόσμενα ανοιχτές συζητήσεις. Τερματικός σταθμός: χαμόγελο.

Επόμενη στάση: παρέα. Έκπληξη, διασκέδαση, αποκαλύψεις, γέλια, συζητήσεις, πράσινα λεμόνια. Τερματικός σταθμός: ευχαρίστηση.

Ανταπόκριση με τη γραμμή 1: στάδιο ειρήνης και φιλίας. Βλέμματα στα μάτια, αστεία, χέρια που ακουμπάνε, εξομολογήσεις, φαγητά, ανακοινώσεις, δέσιμο. Τερματικός σταθμός: αγάπη.

Ανταπόκριση με τη γραμμή 2: μακριά-κοντά. Αγκαλιές αληθινές, μάτια ανήσυχα, μπισκότα, σκυλιά, στεναχώριες, γάλα, προσευχές. Τερματικός σταθμός: Συναίσθημα.

Επιβίβαση. Αναχώρηση. Άφιξη. Αποβίβαση.

υγ. Το τραγούδι ξανάλλαξε. Καλό;

υγ2. Τίτλος και τραγούδι ταιριάζουν απόλυτα με την ανάρτηση και δε θέλω ου!

υγ3. Τι να λέμε τώρα;

Χωρίς φωτάκι

Το φωτάκι αυτό, με καρβουνάκι που μοιάζει, και το κρατάς στο χέρι μέχρι να μην μπορεί να κάψει πια, γιατί θα σε κάψει, αυτό το φωτάκι που δεν ξέρεις τι το θες, που δάκρυα σου φέρνει, που σε πονάει και σε καίει, που το αρνείσαι εκτός από ελάχιστες φορές που να κρυφτείς θέλεις, που φοβάσαι αυτό που γίνεται, φοβάσαι και το φωτάκι κοιτάς, και δε λες, τι να πεις;

Χωρίς φωτάκι πια, τη νέα μέρα, δέχεσαι ερεθίσματα και νιώθεις, και ψάχνεις τρόπο να διοχετεύσεις αυτό το αίσθημα, να σταθείς, γιατί, γιατί εσύ έτσι κάνεις, πάντα το λες, και σε θαυμάζω που το κάνεις, χωρίς να χρειάζεσαι φωτάκι, ακόμα φοβάσαι, κι αναρωτιέσαι, και επιλέγεις να ελπίζεις και να χαμογελάς ξανά, εξάλλου είναι η νέα μέρα.

Έλα πες το, κρύβεσαι, σκεπάζεις τον αυθορμητισμό σου, στο πικρό χαμόγελο και τα γυαλισμένα μάτια, γιατί φοβάσαι, πες το, φοβάσαι, ζητάς να ελευθερωθείς, μα όλες τις δυνάμεις δεν τις έχεις πάνω σου, αλληλεπιδράς με τον κόσμο και συνήθως χάνεις, και φοβάσαι πάλι και πάλι, τόλμησες κάτι και με φόβο το έκανες, χωρίς φωτάκι πού θα κρυφτείς;

υγ1. Άλλαξα τραγούδι επειδή μου ζητήθηκε. Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω. Μέχρι να γυρίσω αυτό θα παίζει.

υγ2. Εδώ θα βρεις τους στίχους αν δεν το ξέρεις... ολόκληρη αργεντίνικο τανγκό.

υγ3. ΟΚ;

υγ4. Ποιον ρωτάω; Ποιον ξεγελάω;

Για αφιέρωση

Δύσκολος καιρός για αεροπλάνα και πλοία.
Καλά ταξίδια όμως θα ευχθώ και καλή επιστροφή.
Η αγάπη μου μαζί σου.
Χαμόγελα να θυμάσαι μέχρι να γυρίσεις.