17

Ντύνομαι.
Παίρνω ηλεκτρικό.
Περπατάω, κοιτάω, μπαίνω, βγαίνω.
Μισή ώρα και ξανά.
Βρίσκω θέση.
Πνίγομαι.
Ακολουθώ.
Παντού.
Τυφλά.
Να θυμηθώ.
Ζέστη κάνει.
Κοιτάζω.
Προσέχω το κενό μεταξύ σειρμού και αποβάθρας.
Περιμένω.
Χαμογελάω.
Χάδι τρυφερό.
Μικρό άγχος.
Έφυγε.
Περπατάω.
Ένα νεύρο πίσω από το γόνατο με ενοχλεί.
Κόσμος πολύς.
Περιμένω.
Δε σε είδα σήμερα.
Αύριο τώρα.
Απλώνω τα χέρια.
Προσοχή στο διάκενο.
Έρχεσαι.
Ομιλία που δεν την αντέχω σήμερα.
Κουβάρι γίνομαι.
Κρύβω τα μάτια στον λαιμό.
Δυό μέρες.
Ακόμα.
Μόνο.
Μια νύχτα.
Μόνο.
Μια μικρή ζωή.
Αλήθεια.
Άνθρωποι.
Τρυφεροί, γελαστοί, θλιμμένοι.
Άνρωποι μικροί, μεγάλοι.
Τραγούδι.
Για σένα.
Ή μάλλον για μένα.

Ξημερώνει 16

Know this

If your light is flickering and the room is growing dim, know this: the power to change is yours and walls can't keep you in. If your legs find a rhythm, your thoughts can start to fly. When your feet are on the ground, your mind can reach the sky. But sometime you'll stumble, you'll hear the wolves draw near. Just get back on your feet. Ηope's gotta longer legs than fear. So let them theorize, sermonize, criticize, talking and talking and talking. All you gotta do is keep walking.


Αν το φως σου τρεμοσβήνει και το δωμάτιο γίνεται θαμπό, μάθε αυτό: η δύναμη να αλλάξεις είναι δική σου και οι τοίχοι δεν μπορούν να σε εγκλωβίσουν. Αν τα πόδια σου βρουν ρυθμό, οι σκέψεις σου μπορούν να αρχίσουν να πετούν. Όταν τα πόδια σου πατάνε στο έδαφος, το μυαλό σου μπορεί να φτάσει στον ουρανό. Αλλά κάποια στιγμή θα σκοντάψεις, θα ακούσεις τους λύκους να πλησιάζουν. Απλά επέστρεψε στα πόδια σου. Η ελπίδα έχει πιο γρήγορα πόδια από τον φόβο. Άφησέ τους λοιπόν να βγάζουν θεωρίες, να κάνουν κήρυγμα, να κρίνουν, να μιλάνε και να μιλάνε και να μιλάνε. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να συνεχίσεις να περπατάς.






(Το κείμενο αποτελεί το σενάριο διαφήμισης γνωστού αλκοολούχου ποτού. Η μετάφραση δική μου μιας και δεν βρήκα την ελληνική διαφήμιση. Απολαύστε υπεύθυνα.)






Το τραγούδι αφιερωμένο στην κάθε αλεπού.

Ο καφές και τα τσιγάρα μου

Όπου κι αν πας θα 'σαι πάντα εδώ

θα 'χεις κλειδί και θ' ανοίγεις την πόρτα

όμως φοβάμαι μωρό μου μη φύγω εγώ

έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα.


Πάμε στον Άδωνι για καφέ

που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά

και αράζουνε και αθλητές

και που πηγαίνει και μία χοντρή νευρικιά

Κυριακή να της φύγει το στρες.

Κι όλα μοιάζουν ένα τίποτα

και κυκλοφορούν ανύποπτα

κι είσαι η λαχτάρα μου

ο καφές και τα τσιγάρα μου.

Ό,τι κι αν ζήσουμε το 'χουμε δει

σαν μία σκηνή από άλλη ταινία

Κι όλος ο κόσμος - μωρό μου - μπορεί και το ζει

έλα - κερνάω καφέ στην πλατεία.

Κερνάω καφέ στην πλατεία.

Εκείνους μόνο που κοιτάνε στα μάτια επίμονα.

Μέχρι να ξεκολλήσεις και να καταλάβεις ότι δεν κοιτάνε απλά.

Μιλάνε, κάτι σου λένε.

Κι ύστερα ακουμπάνε βάζοντας δύναμη. 

Κάτι σου λένε.

Κι αφουγκράζονται.

Και γελάνε.

Και μιλάνε.

Σου μιλάνε.

Και τρέχεις να πρωτοκοιτάξεις κι εσύ.

Να ακουμπήσεις, να μιλήσεις.

Να δώσεις τα μάτια σου στο πιάτο να τα δει ο άλλος.

Να δει και να αφουγκραστεί.

Εξάλλου να κρύψεις δεν θες.

Και δεν έχεις να κρύψεις.

Χαμογελάς όμως τόσο μα τόσο πολύ σε κάθε κοίταγμα.

Κερνάω καφέ στην πλατεία.

υγ1. Βλέπω όνειρα που βγαίνουν αληθινά. Να ανησυχώ;

υγ2. Φυσικά στίχοι και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη.

υγ3. Καλό Σαββατοκύριακο.

Ίδιος

Παρκάρουμε μπροστά στο σπίτι. Η γιαγιά θυμώνει όταν η θέση είναι πιασμένη. Πρώτο, δεύτερο σκαλί. Η σκέψη εκείνη έρχεται για λίγα δευτερόλεπτα και φεύγει. Το κάτω σπίτι. Παρατηρώ πόσο καιρό έχουν να ασβεστωθούν τα σκαλιά. Ανεβαίνω τα μικρά σκαλιά με προσοχή. Ακόμα και τώρα που μεγάλωσα προσέχω. Τα δάχτυλά μου ίσα που φτάνουν να ξεμανταλώσουν την πόρτα. Διασχίζω το μπαλκόνι ακροπατώντας. Να μην με καταλάβει η γιαγιά. Να την ξαφνιάσω. Ακόμα και τώρα που μεγάλωσα.

Αφήνω τα πράγματα. Χαιρετάω. Γελάω. Πάντα κοιτάζω το μπαούλο στο δωμάτιο (μου). Όταν μεγάλωσα αρκετά ώστε να ξέρω, μόνο τότε, μου είπαν τι έχει μέσα. Τα ρούχα που θα βάλει η γιαγιά όταν την παντρέψουμε. Μα είναι το μπαούλο. Δεν μπορεί να έχει απλά αυτά. Είναι το μπαούλο. Τα γύψινα στο ταβάνι μου κρατούσαν συντροφιά όταν δε με έπιανε ύπνος. Και τώρα κοιτάζω πάντα. Και τις φωτογραφίες. Μία μία. Μία φωτογραφία. Τι άλλο; Ένα κουτί κλειστό. Τι άλλο; Ο γέροντας, ο σοφός, ο μάστορας, ο άγιος. Τι άλλο;

Στο μπαλκόνι κοιτάζω κάτω. Και απέναντι. Θυμώνω ίσως. Τα κάγκελα απέναντι είναι μέχρι την οροφή. Ας ήταν και τότε. Ανάθεμα. Κοιτάζω τη γειτονιά. Παλιά είχε αλάνα γεμάτη χορτάρι και φυτά. Και χελώνες και τις κότες του Μπούνα. Απέναντι φαινόταν το φράγμα, το Πέτα. Τώρα πολυκατοικίες. Αυτοκίνητα. Φωνές. Όχι από παιδιά. Από ξενύχτηδες νεαρούς με μουσική στη διαπασών. Η Λάμπρω καραδοκεί παντού και πάντα. Τσακώνεται με τον άλλο τον κακομοίρη.

Το μπάνιο είναι έξω. Ο αδερφός μου δε χωράει στο ύψος. Πηγαίνει στο σπίτι των άλλων παππούδων να ξυριστεί. Η γιαγιά έβαλε σκάλα για την ταράτσα. Κι όταν καθόμαστε στο μπαλκόνι παρατηρώ ακόμα τα μυρμήγκια να περπατούν πάνω στο κλήμα. Κι ας μεγάλωσα. Και κοιτάζω από κάτω το μπαλκόνι της Μαριάνθης. Εκεί έκανα ποδήλατο και σκοινάκι. Και για χρόνια θυμάμαι το χαρτόνι κρεμασμένο στην πόρτα. "Έφυγα για το χωριό". Ίσως ανορθόγραφο.

Πίσω στη δική μου βιβλιοθήκη. Ψάχνω εκείνο το βιβλίο με αγωνία. Να θυμηθώ κάτι. Να νιώσω. Τι; "Το βιβλίο αυτό το δωρίζω στο τρίτο μου παιδί, που η καρδιά του, αν και μικρή, είναι πλημμυρισμένη από τώρα με ανθρωπιά και συμπόνια... 1968, ο πατέρας. Ψιλή και δασεία. Μυρίζω το χαρτί. Αγγίζω τα γράμματα. Εξώφυλλο δεν υπάρχει. Έχει σκιστεί. Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά. Η εικόνα στο σαλόνι. Τα μανικετόκουμπα και το κομπολόι.

Τι με κοιτάς;

Ένα αεροπλάνο σε αφήνει κάθε φορά σε άλλο προορισμό. Και μαζί σου δεν μπορείς να με πάρεις. Μαζί σου τρέχω όμως, να προλάβω να ανακουφήσω κάθε είδους αναστεναγμό. Αν με ρωτούσες, συνταξιδιώτης θα σου έλεγα ότι θέλω να είμαι. Να χαμογελάω αποκλειστικά για σένα. Να πετάω κι εγώ. Τόσο ψηλά!

Μα σε ένα μπλε ταξί μπήκα μόνο. Μπήκα να δώσω όσα μπορώ, να γίνω συνοδηγός. Ξέρεις πολύ καλά πως έτσι κάνω και (κρυφά) καμαρώνω κι άνθρωπος παραπάνω νιώθω. Ξέρεις καλά πως για το μαζί είμαι φτιαγμένη, τι κι αν φαίνεται η πυξίδα μου να δείχνει απομαγνητισμένη. Το ξέρεις πως το διεκδικώ το μαζί, και το γελάω το μαζί, και το γυαλίζω το μαζί, και το (συν)αισθάνομαι το μαζί. Μην το ζηλεύεις, για σένα, και με σένα, το μαζί είναι το αλλιώτικο, το μόνο.

Κι εσύ; Αχ εσύ! Ποιος σου είπε ότι η Λένα σε συμβάσεις και ηλίθια στερεότυπα υπακούει; Ποιος σου είπε ότι πράττει το κοινώς αποδεκτό "δεδομένο και φυσολογικό"; Τι είναι το φυσιολογικό; Τίποτα δεν είναι. Ίσως αυτό που μας βολεύει ή αυτό στο οποίο μας έχουν γαλουχήσει-υποβάλλει-ψυχαναγκάσει-υποδουλώσει-στριμώξει (κι άλλα να πω;). Νιώθω την απεριόριστη ελευθερία να επιλέξω αυτά που μου αρέσουν και να απορρίψω αυτά που δεν. Αυτό είναι για μένα φυσιολογικό αν θες να μάθεις.

Τι με κοιτάς; Τόσο παράξενη κι αλλόκοτη είμαι σε σχέση με το δικό σου φυσιολογικό; Αν ναι, τότε φιλοφρόνηση θα το θεωρήσω, θα κλείσω τα μάτια, θα χαμογελάσω και θα ακούσω Σταμάτη, που καιρό είχα. Και τραγουδάω δυνατά "Μα ούτε σ' ένα παραμύθι δε χωράω".

υγ1. Κι αν δε χωράς στην αγκαλιά μου, χώρα με εσύ στη δικιά σου. Ίδιο μου κάνει, ίσως και καλύτερο. 

Όαση αναγκαία κι αγαπημένη.

υγ2. Φυσικά μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχοι Λίνας Νικολακοπούλου. Αγαπημένη εκτέλεση 

από Ελένη Δήμου.

Διάλογος

- Μ’ αγαπάς;

- Ναι ματάκια μου. Εσύ;

- Κι εγώ σ’ αγαπάω... Και δε θα με αφήσεις;

- Όχι. Γιατί ρωτάς;

- Και θα είσαι δίπλα μου πάντα;

- Ναι.

- Ό,τι και να γίνει;

- Ναι θα είμαι. Μα γιατί τα ρωτάς όλα αυτά; Τι έπαθες;

- Τίποτα απλά ρωτάω... Να ξέρεις πως ακόμα κι αν χωρίσουμε κάποια στιγμή, εγώ θα εξακολουθήσω να σε αγαπάω και να νοιάζομαι για σένα.

Κάπως έτσι. Γιατί είμαστε ερωτευμένοι. Και γιατί ο παραπάνω διάλογος θα ήθελα να έχει ισχύ και αν κάποια στιγμή δε θα είμαστε πια. Γιατί είπαμε... το δικό μας πάντα διαρκεί όσο οι στιγμές μας. Και με κάθε στιγμή προσθέτουμε και λίγο πάντα. Γιατί για κάθε μας στιγμή αυτός ο διάλογος είναι αλήθεια. Γιατί τα πιο μεγάλα όνειρα τα έχω κάνει με μαξιλάρι τα δυό σου χέρια.

Και να έχεις κέφια το πρωί. Να πιεις καφεδάκι πριν πας για δουλειά και να χαμογελάς. Και να βγάλεις γλώσσα σε όσους κακομούτσουνους συναντήσεις από το πρωί! Και κυριώς να βυθιστείς στα χέρια μου το βράδυ που θα γυρίσεις πτώμα. Να μου πεις τα όσα γίνανε, κι εγώ να σου πω όσα δεν. Και να γυρίσεις σπίτι και να ξέρεις ότι κάποιος τα άκουσε. Κάπως έτσι είναι καλοκαίρι η ζωή.

Υγ. Το τραγούδι special αφιερωμένο (πέραν της αγάπης μου) στην anima. 

Sing

Τραγούδι σήμερα. Από τις ζωντανές εμφανίσης της Ελένης Βιτάλη στο Κύτταρο

με τον Haig Yazidjian και την Αρετή Κετιμέ. Καλό Σαββατοκύριακο από μένα. Enjoy.

Την καρδιά μου, αχ καρδιά μου, όποιος δει 

να του πει να 'ρθει κοντά μου μην αργεί.

Ξενιτιά μου, έρωτά μου, φως κι αυγή

πριν ραγίσει απ' το σεβντά μου όλη η γη.

Χα.Χα.

Πόσο τεράστια αυτή η Πέμπτη! Υπέροχα μεγάλη! Όντως έβγαλε τη γλώσσα περιπαικτικά στην χαζοτετάρτη και με ξεθέωσε!

Αρχικά να πω ότι γιόρταζε ο άνθρωπός μου. Χαμόγελο, αγκαλιά, χάδι και φιλί για τα χρόνια πολλά και για τις πιεστικές ημέρες που διανύει. Το τραγουδάκι που παίζει ξέρω ότι του αρέσει από αυτά που κυκλοφόρησαν πρόσφατα. Ανάσες βαθιές και πορεία μπροστά, αυτό θα ευχηθώ για φέτος στη γιορτή του.

Κατά τα άλλα γέλασα πάρα πολύ αυτή την Πέμπτη. Με την ψυχή μου. Και φώναξα. Και μου βάλαν τις φωνές. Και ξανά γέλασα. Κι αυτή η μυρωδιά... απαπα... ακόμα και τα χαρτιά για τον εκτυπωτή μυρίζουν! Και γέμισα πράγματα, βιβλία, χαρτάκια, σκατάκια. Πότε θα τα ακούσω όλα αυτά τα cd; Αύριο αναγκαστικά θα φτιάξω τις βιβλιοθήκες του σπιτιού γιατί η mummy θα φρικάρει σε λίγο. Και δεν ήμουν αναίσθητη. Απλά κοιτούσα αλλού :Ρ

Άλλη ανάρτηση ήθελα όμως να κάνω σχετικά με μια διαφήμιση που παίζει αυτές τις μέρες, αλλά δε βρίσκω το βιντεάκι. Οπότε μπαίνει στα προσεχώς. Είναι και η κούραση που δε με αφήνει να σκεφτώ! Έχω πιει και 2 καφέδες και άντε να κοιμηθώ τώρα!

Έμαθα και τι σημαίνει η λέξη φλάρος σήμερα. Αμέ! Είναι ο καθολικός καλόγερος, σε λεξικό το είδα! Και αυτή ακριβώς τη στιγμή σταματάω τις ασυναρτησίες και πάω να μετρήσω προβατάκια. Αγιούτο.

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

Σήμερα είναι μια μέρα που φαινομενικά, και όσο μπορώ να προβλέψω(!) είναι μια αρκετά συνηθισμένη μέρα. Προβλέπω λοιπόν μια από τα ίδια. Ελάτε τώρα μην κοροϊδευόμαστε. Κάποιες μέρες όσο και να το θέλουμε είναι απλά βαρετές. Δεν περνάνε με τίποτα και δεν σε συναρπάζουν καθόλου. Κάπως έτσι προβλέπω αυτή την Τετάρτη.

Αυτή η Τετάρτη το μόνο διαφορετικό που έχει από τις άλλες είναι ότι υποχρεώνει την καρδιά μου να χτυπάει αλλού. Αυτή την Τετάρτη η καρδιά μου χτυπάει εξ ολοκλήρου στα στέκια του βαρδάρη. Εκεί τριγυρνάει, χαμένη σε σκέψεις και αγωνίες. Και δε θα προλάβει να πιει καφεδάκι με θέα τον πύγρο τον Λευκό, ούτε να πιει τσιπουράκια το μεσημεράκι, ούτε καν να περπατήσει (έστω και τροχάδην) την Αριστοτέλους. Καρδιά, σώμα και μυαλό, σαν χαμένα μοιάζουν αυτή την Τετάρτη. Σαν να τσακώθηκαν και να μη δέχονται να συνυπάρξουν. Η καρδιά και το μυαλό στις 40 εκκλησιές, το σώμα εγκλωβισμένο στον Περισσό.

Σκατά. Οι μέρες είναι τόσο μουντές και η λιακάδα δεν τις βοηθάει ιδιαίτερα. Μέρες άδειες και μοναχικές. Μέρες που το μαζί λείπει. Μέρες που παρέα θα ήθελαν, μα άδειες μένουν και επιμένουν να περνάνε πολύ βασανιστικά. Ούτε μουσική δεν παίζει. Ακούω μόνο τα δικά σας. 

Και ερωτήσεις ρε γαμώτο. Όλο ερωτήσεις. Οι περισσότερες τυπικές. Οι περισσότερες μαρτυρούν την κουτσομπολίστικη διάθεση αυτού που ρωτάει. Μαρτυρούν ότι το μόνο κίνητρο να ρωτήσει είναι η ικανοποίηση της περιέργειας. Απορώ τι είδους ικανοποίηση είναι αυτή; Να μάθει ο άλλος λεπτομέρειες της ζωής μου ενώ δεν είναι ουσιαστικό και ενεργό μέρος της; Και πολύ περισσότερο, ρωτάει κάποιος που δεν είναι διατεθειμένος να απαντήσει σε τίποτα!!! Σκατά, σκατά, σκατά.

Δεν θα το έλεγα μελαγχολία το συναίσθημα των ημερών. Μάλλον νεύρα. Κάτι με κουράζει κι ας μην κάνω τίποτα. Κάτι φταίει.Ίσως να φταίει κι ο βαρδάρης που φυσάει τόσο μακριά. Ας φταίει αυτός.

υγ. Ακούμε τη Θεσσαλονίκη σε ποίηση Νίκου Καββαδία, μελοποίηση Θάνου Μικρούτσικου, ερμηνεία Γιάννη Κούτρα, από τον Σταυρό του Νότου.